การบรรลุธรรม ...นายสุปปพุทธะ
 
บ้านธัมมะ
วันที่  9 ก.ย. 2549
หมายเลข  2048
อ่าน  1,320

  พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค เล่ม ๑ ภาค ๒ - หน้าที่ 500

            ได้ยินว่า       เทวบุตรนั้น       เมื่อพระพุทธเจ้ายังไม่ทรงอุบัติ   ได้เป็นพระเจ้ากรุงพาราณสี   ในแคว้นกาสี ทรงกระทำประทักษิณพระนคร ซึ่งยกธงชัยและธงแผ่นผ้าขึ้น       ประดับด้วยเครื่องประดับพระนครอย่างดี    ด้วยสิริสมบัติของพระองค์  อันฝูงชนจ้องมองเป็นตาเดียวกัน.  ก็สมัยนั้น  พระปัจเจกพุทธเจ้าองค์หนึ่ง   มีอินทรีย์สงบ    มีใจสงบ     ถึงพร้อมด้วยการฝึกตนอย่างดี    มาจากเขาคันธมาทน์    เที่ยวไปบิณฑบาตในเมืองนั้น.   ฝ่ายมหาชน  ละความยำเกรงพระราชา   มองดูพระปัจเจกพุทธเจ้าอย่างเดียว.   พระราชาทรงดำริว่า   เดี๋ยวนี้ ในหมู่ชนนี้     แม้คนหนึ่ง  ก็ไม่มองดูเรา      นี่เรื่องอะไรกัน    เมื่อมองดู   ก็เห็นพระปัจเจกพุทธเจ้า.  พระปัจเจกพุทธเจ้าแม้นั้นก็ชราอายุมาก.  แม้จีวรของท่านก็คร่ำคร่า.    เส้นด้ายห้อยย้อยจากที่นั้น  ๆ.     พระราชาทอดพระเนตรเห็นพระ-ปัจเจกพุทธเจ้า  ผู้บำเพ็ญบารมีมาตลอดสองอสงไขยยิ่งด้วยแสนกัป. เพียงจิตเลื่อมใส   หรือเพียงยกมือไหว้ก็ไม่มี.     พระราชานั้น   ทรงโกรธว่า   ผู้นี้เห็นจะเป็นนักบวช  ไม่มองดูเรา    ด้วยความริษยา  ทรงดำริว่า นี่ใครห่มผ้าขี้เรือนแล้วทรงถ่มเขฬะเสด็จหลีกไป.    ด้วยวิบากของกรรมนั้น   พระราชา    จึงไปเกิดในมหานรก    ด้วยวิบากที่เหลือ   มาสู่มนุษยโลก   ถือปฏิสนธิในครรภ์ของหญิงที่ ยากจนข้นแค้น  ในกรุงราชคฤห์.    ตั้งแต่เวลาที่ถือปฏิสนธิ   หญิงนั้น    ไม่ได้อาหารเต็มท้องเพียงน้ำข้าว.      เมื่อทารกนั้นอยู่ในห้อง     หูและจมูกแหว่งวิ่น.เมื่อเด็กออกจากท้องมารดา     เป็นโรคเรื้อน     มีผมหงอกขาวโพลน.    ชื่อว่ามารดาบิดาเป็นผู้ระกำลำบาก.       ด้วยเหตุนั้น    มารดาของทารกนั้น    ได้นำน้ำข้าวบ้างน้ำบ้างให้แก่ทารกตลอดเวลาที่ไม่สามารถจะถือกระเบื้องเที่ยวไปได้ก็เมื่อถึงคราวที่ทารกนั้น    สามารถเที่ยวขอทานได้   มารดา   จึงมอบกระเบื้องให้ในมือกล่าวว่า      เจ้าจักรับผิดชอบตามกรรมของตนแล้วหลีกไป.      ตั้งแต่นั้นมา       เนื้อของทารกนั้นขาดไปจากตัวทั่วทั้งร่างกาย.       น้ำเหลืองก็ไหล.ได้รับเวทนาหนัก.  อาศัยตรอกนอนร้องโหยหวนตลอดคืน. ด้วยเสียงปริเทวนาน่าสงสารของเด็กนั้น     พวกมนุษย์ในทุกถนนไม่ได้นอนตลอดคืน.       ตั้งแต่นั้นมา    เขาจึงมีชื่อว่า   สุปปพุทธะ   เพราะอรรถว่า  ทำคนนอนสบายให้ตื่น.


           ครั้นสมัยต่อมา        เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้า        เสด็จถึงกรุงราชคฤห์ ชาวเมืองนิมนต์พระศาสดาสร้างมหามณฑป     ท่ามกลางพระนคร    ได้พากันถวายทาน.      แม้นายสุปปพุทธะ   เป็นโรคเรื้อนก็ได้ไปนั่ง  ณ  ที่ใกล้โรงทานชาวเมืองอังคาสพระสงฆ์มีพระพุทธเจ้าเป็นประมุข         ด้วยของเคี้ยวของฉันอันประณีต  ได้ให้ข้าวยาคู  และภัตรแก่สุปปพุทธะบ้าง.  เมื่อสัปปพุทธะบริโภคโภชนะอันประณีตแล้ว  ก็มีจิตมีอารมณ์เป็นหนึ่ง.    ในที่สุดภัตกิจ   พระศาสดาทรงกระทำอนุโมทนาแล้ว   ทรงแสดงสัจธรรม.     นายสุปปพุทธะนั่งในที่ที่ตนนั่งนั้น         เมื่อจบเทศนาส่งญาณไปตามกระแสของเทศนา ได้ตั้งอยู่ในโสดาปัตติผล.   พระศาสดาทรงลุกขึ้นเสด็จไปสู่พระวิหาร. แม้นายสุปปพุทธะนั้น  ก็สวมรองเท้ามีเชิงถือกระเบื้อง     ยันไม้เท้าไปที่อยู่ของตน    ถูกแม่โคขวิดตาย   ไปบังเกิดในเทวโลกในวาระจิตที่สอง     ดุจทำลายหม้อดินแล้วได้หม้อทองคำอาศัยบุญของตน  จึงรุ่งเรืองล่วงเทวดาเหล่าอื่น. 


Tag  นายสุปปพุทธะ บรรลุธรรม

  ความคิดเห็นที่ 1  
 
sms
วันที่ 10 ก.ย. 2549

ทำไมการกระทำของพระเจ้ากรุงพาราณสี จึงทำให้เกิดวิบากที่รุนแรงมาก แต่ทำไมท่านจึงยังได้บรรลุเป็นพระโสดาบันในชาติที่เกิดเป็นนายสุปปพุทธะซึ่งมีชีวิติที่ทุกข์ยากมากๆและไม่ได้ไปปฏิบัติที่ไหนเลย เพราะได้แต่ขอทานหากินไปวันๆ

 
  ความคิดเห็นที่ 2  
 
study
วันที่ 10 ก.ย. 2549

เพราะไปว่าพระอริยะผู้มีคุณมากจึงได้รับโทษมาก  ส่วนการบรรลุเป็นพระอริยบุคคลเพราะการสะสมบุญบารมี  การฟังธรรม  และการเจริญวิปัสสนามาแต่ปางก่อน   จึงบรรลุเป็นพระอริยบุคคล

 
เขียนความคิดเห็น กรุณาล็อกอินเข้าระบบ