มหาราหุโลวาทสูตร
 
prachern.s
วันที่  3 ก.พ. 2553
หมายเลข  15365
อ่าน  1,809


พระสุตตันตปิฎก มัชฌิมนิกาย มัชฌิมปัณณาสก์ เล่ม ๒ ภาค ๑ - หน้าที่ 278

                                ๒.  มหาราหุโลวาทสูตร                                     ทรงโอวาทพระราหุล           [๑๓๓]   ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้.           สมัยหนึ่ง       พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่    ณ    พระวิหารเชตวันอารามของท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐี เขตพระนครสาวัตถี ครั้งนั้นเวลาเช้า พระ-ผู้มีพระภาคเจ้าครองอันตรวาสกแล้ว  ทรงถือบาตรและจีวรเสด็จเข้าไปบิณฑบาตยังนครสาวัตถี  เวลาเช้า   แม้ท่านพระราหุลก็ครองอันตรวาสก  แล้วถือบาตรและจีวรตามพระผู้มีพระภาคเจ้าไป ณ เบื้องพระปฤษฎางค์   ครั้งนั้น   พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงผินพักตร์ไปรับสั่งกะท่านพระราหุลว่า  ดูก่อนราหุล  รูปอย่างใดอย่างหนึ่งเป็นอดีต   เป็นอนาคตและเป็นปัจจุบัน  เป็นภายในก็ดี  เป็นภายนอกก็ดี   หยาบก็ดี   ละเอียดก็ดี   เลวก็ดี   ประณีตก็ดี  อยู่ในที่ไกลก็ดี  อยู่ในที่ใกล้ก็ดี  รูปทั้งปวงนี้  เธอพึงเห็น  ด้วยปัญญาอันชอบตามเป็นจริงอย่างนี้ว่า  นั่นไม่ใช่ของเรา   เราไม่เป็นนั่น     นั่นไม่ใช่ตัวตนของเรา  ดังนี้.           พระราหุลทูลถามว่า   ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้า  รูปเท่านั้นหรือ  ข้าแต่พระสุคตเจ้า  รูปเท่านั้นหรือ.           พ.  ดูก่อนราหุล ทั้งรูป ทั้งเวทนา ทั้งสัญญา  ทั้งสังขาร  ทั้งวิญญาณ.           [๑๓๔]  ครั้งนั้น  ท่านพระราหุลคิดว่า  วันนี้    ใครหนออันพระผู้มี-พระภาคเจ้าทรงโอวาท     ด้วยโอวาทในที่เฉพาะพระพักตร์แล้วจักเข้าบ้านเพื่อบิณฑบาตเล่า  ดังนี้แล้ว    กลับจากที่นั้นแล้วนั่งคู้บัลลังก์ตั้งกายตรง    ดำรงสติไว้เฉพาะหน้า ณ โคนไม้   แห่งหนึ่ง  ท่านพระสารีบุตรได้เห็นท่านพระราหุลผู้นั่งคู้บัลลังก์  ตั้งกายตรง  ดำรงสติไว้เฉพาะหน้า  ณ  โคนต้นไม้แห่งหนึ่ง  แล้วบอกกะท่านพระราหุลว่า     ดูก่อนราหุล   ท่านจงเจริญอานาปานสติเถิด   ด้วยว่าอานาปานสติภาวนาที่บุคคลเจริญแล้ว   ทำให้มากแล้ว   ย่อมมีผลมาก  มีอานิสงส์มาก.   ครั้งนั้น   เวลาเย็น   ท่านพระราหุลออกจากที่เร้นแล้ว  เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ   ถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้วนั่ง ณ  ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง  แล้วได้ทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า  ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ  อานาปานสติอันบุคคลเจริญแล้วอย่างไร   ทำให้มากแล้วอย่างไร   จึงจะมีผลมาก   มีอานิสงส์มาก.       

                                             


Tag  พระราหุล มหาราุหุโลวาทสูตร โอวาท

  ความคิดเห็นที่ 1  
 
prachern.s
วันที่ 3 ก.พ. 2553

                                            ธาตุ  ๕                                              [๑๓๕]   ดูก่อนราหุล   รูปอย่างใดอย่างหนึ่ง    เป็นภายใน   อาศัยตนเป็นของหยาบ   มีลักษณะแข้นแข็ง   อันกรรมและกิเลสเข้าไปยึดมั่น    คือ   ผมขน  เล็บ  ฟัน  หนัง  เนื้อ  เอ็น  กระดูก  เยื่อในกระดูก  ไต  หัวใจ  ตับ  พังผืดไต   ม้าม  ปอด  ไส้ใหญ่   ไส้น้อย   อาหารใหม่   อาหารเก่า  หรือสิ่งใดสิ่งหนึ่งอย่างอื่นเป็นภายใน   อาศัยตน   เป็นของหยาบ   มีลักษณะแข้นแข็ง   อันกรรมและกิเลสเข้าไปยึดมั่น  อาศัยตน  เป็นของหยาบ  มีลักษณะแข้นแข็ง  อันกรรมก็ดี  เป็นภายนอกก็ดี  อันใด  ปฐวีธาตุนั้น  ก็เป็นปฐวีธาตุเหมือนกัน ปฐวีธาตุนั้นเธอพึงเห็นด้วยปัญญาอันชอบตามเป็นจริงอย่างนี้ว่า   นั่นไม่ใช่ของเรา   เราไม่เป็นนั่น  นั่นไม่ใช่ตนของเรา   ดังนี้   เพราะบุคคลเห็นปฐวีธาตุนั้น    ด้วยปัญญาอันชอบตามเป็นจริงอย่างนี้แล้ว  ย่อมเบื่อหน่ายในปฐวีธาตุ จิตย่อมคลายกำหนัดในปฐวีธาตุ

            [๑๓๖]  ดูก่อนราหุล  ก็อาโปธาตุเป็นไฉน   อาโปธาตุเป็นภายในก็มีเป็นภายนอกก็มี   ก็อาโปธาตุที่เป็นภายในเป็นไฉน สิ่งใดเป็นภายใน  อาศัยตนเป็นอาโป   มีลักษณะเอิบอาบ   อันกรรมและกิเลสเข้าไปยึดมั่น     คือ   ดี   เสลดหนอง   เลือด   เหงื่อ   มันข้น   น้ำตา   เปลวมัน    น้ำลาย   น้ำมูก  ไขข้อ  มูตรหรือสิ่งใดสิ่งหนึ่งอย่างอื่น  เป็นภายใน  อาศัยตน  เป็นอาโป  มีลักษณะเอิบอาบอันกรรมและกิเลสเข้าไปยึดมั่น   นี้เราเรียกว่าอาโปธาตุเป็นภายใน   ก็อาโปธาตุเป็นภายในก็ดี   เป็นภายนอกก็ดี   อันใด  อาโปธาตุนั้น  เธอพึงเห็นด้วยปัญญาอันชอบตามเป็นจริงอย่างนี้ว่า  นั่นไม่ใช่ของเรา  เราไม่เป็นนั่น   นั่นไม่ใช่ตนของเรา   ดังนี้    เพราะบุคคลเห็นอาโปธาตุนั้น   ด้วยปัญญาอันชอบตามเป็นจริงอย่างนี้แล้ว   ย่อมเบื่อหน่ายในอาโปธาตุ   จิตย่อมคลายกำหนัดในอาโปธาตุ.           [๑๓๗]   ดูก่อนราหุล    ก็เตโชธาตุเป็นไฉน    เตโชธาตุเป็นภายในก็มีเป็นภายนอกก็มี    ก็เตโชธาตุที่เป็นภายในเป็นไฉน    สิ่งใดเป็นภายใน    อาศัยตน   เป็นเตโช   มีลักษณะร้อน   อันกรรมและกิเลสเข้าไปยึดมั่น  คือ  ไฟที่ยังกายให้อบอุ่น  ไฟที่ยังกายให้ทรุดโทรม  ไฟที่ยังกายให้กระวนกระวาย  และไฟที่เผาอาหารที่กิน   ที่ดื่ม   ที่เคี้ยว   ที่ลิ้ม   ให้ย่อยไปโดยชอบ    หรือสิ่งใดสิ่งหนึ่งอย่างอื่น  เป็นภายใน  อาศัยตน  เป็นเตโช  มีลักษณะร้อน  อันกรรมและกิเลสเข้าไปยึดมั่น  นี้เราเรียกว่าเตโชธาตุ  เป็นภายใน.  ก็เตโชธาตุเป็นภายในก็ดี    เป็นภายนอกก็ดี    อันใด    เตโชธาตุนั้นเป็นเตโชธาตุเหมือนกันเตโชธาตุนั้น   เธอพึงเห็นด้วยปัญญาอันชอบ   ตามเป็นจริงอย่างนี้ว่า   นั่นไม่ใช่ของเรา   เราไม่เป็นนั่น   นั่นไม่ใช่ตนของเรา  ดังนี้    เพราะบุคคลเห็นเตโช-ธาตุนั้น ด้วยปัญญาอันชอบตามเป็นจริงอย่างนี้แล้ว  ย่อมเบื่อหน่ายในเตโชธาตุจิตย่อมคลายกำหนัดในเตโชธาตุ.           [๑๓๘]   ดูก่อนราหุล     วาโยธาตุเป็นไฉน     วาโยธาตุเป็นภายในก็มีเป็นภายนอกก็มี   ก็วาโยธาตุเป็นภายในเป็นไฉน   สิ่งใดเป็นภายใน   อาศัยตนเป็นวาโย    มีลักษณะพัดไปมา    อันกรรมและกิเลสเข้าไปยึดมั่น   คือ   ลมพัดขึ้นเบื้องบน   ลมพัดลงเบื้องต่ำ   ลมในท้อง   ลมในไส้   ลมแล่นไปตามอวัยวะน้อยใหญ่    ลมหายใจ     หรือสิ่งใดสิ่งหนึ่งอย่างอื่น     เป็นภายใน    อาศัยตนเป็นวาโย   พัดไปมา   อันกรรมและกิเลสเข้าไปยึดมั่น     นี้เราเรียกว่า  วาโยธาตุเป็นภายใน   ก็วาโยธาตุเป็นภายในก็ดี   เป็นภายนอกก็ดี   อันใด   วาโยธาตุนั้นเป็นวาโยธาตุเหมือนกัน  วาโยธาตุนั้น    เธอพึงเห็นด้วยปัญญาอันชอบตามเป็นจริงอย่างนี้ว่า    นั่นไม่ใช่ของเรา    เราไม่เป็นนั่น    นั่นไม่ใช่ตนของเรา  ดังนี้เพราะบุคคลเห็นวาโยธาตุนั้น  ด้วยปัญญาอันชอบตามเป็นจริงอย่างนี้แล้ว  ย่อมเบื่อหน่ายในวาโยธาตุ   จิตย่อมคลายกำหนัดในวาโยธาตุ.           [๑๓๙]   ดูก่อนราหุล    ก็อากาศธาตุเป็นไฉน    อากาศธาตุเป็นภายในก็มี     เป็นภายนอกก็มี     อากาศธาตุที่เป็นภายในเป็นไฉน  สิ่งใดเป็นภายในอาศัยตน    เป็นอากาศ    มีลักษณะว่าง    อันกรรมและกิเลสเข้าไปยึดมั่น   คือช่องหู   ช่องจมูก   ช่องปาก   ช่องคอสำหรับกลืนอาหารที่กิน   ที่ดื่ม   ที่เคี้ยวที่ลิ้ม   ช่องท้องสำหรับเก็บอาหารที่กิน  ที่ดื่ม  ที่เคี้ยว  ที่ลิ้ม  และช่องสำหรับถ่ายอาหารที่กิน   ที่ดื่ม   ที่เคี้ยว   ที่ลิ้ม   ออกเบื้องล่าง    หรือสิ่งใดสิ่งหนึ่งอย่างอื่น  เป็นภายใน  อาศัยตน   เป็นอากาศ   มีลักษณะว่าง   ไม่ทึบ   มีลักษณะไม่ทึบ   เป็นช่อง  มีลักษณะเป็นช่อง  อันเนื้อและเลือดไม่ถูกต้อง  เป็นภายในอันกรรมและกิเลสเข้าไปยึดมั่น     นี้เราเรียกว่าอากาศธาตุ   เป็นภายใน    ก็อากาศธาตุเป็นภายในก็ดี   เป็นภายนอกก็ดี  อันใด   อากาศธาตุนั้น   เป็นอากาศธาตุเหมือนกัน   อากาศธาตุนั้น   เธอพึงเห็นด้วยปัญญาอันชอบตามเป็นจริงอย่างนี้ว่า  นั่นไม่ใช่ของเรา  เราไม่เป็นนั่น  นั่นไม่ใช่ตนของเรา ดังนี้  เพราะบุคคลเห็นอากาศธาตุนั้น  ด้วยปัญญาอันชอบตามเป็นจริงอย่างนี้แล้ว   ย่อมเบื่อหน่ายในอากาศธาตุ   จิตย่อมคลายกำหนัดในอากาศธาตุ…..

 

 

 
  ความคิดเห็นที่ 2  
 
K
K
วันที่ 3 ก.พ. 2553

ขอบคุณ และขออนุโมทนาครับ

 
  ความคิดเห็นที่ 3  
 
รากไม้
วันที่ 3 ก.พ. 2553

ขอบคุณครับ ขออนุโมทนา

 
  ความคิดเห็นที่ 4  
 
ที่พึ่งที่ระลึก
วันที่ 3 ก.พ. 2553

ขอบคุณ และขออนุโมทนาครับ

 
เขียนความคิดเห็น กรุณาล็อกอินเข้าระบบ