ตนแลเป็นที่พึ่งของตน [คาถาธรรมบท]
 
เมตตา
เมตตา
วันที่  14 ธ.ค. 2552
หมายเลข  14693
อ่าน  3,283

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย คาถาธรรมบท เล่ม ๑ ภาค ๒ ตอน ๓ - หน้าที่ 208

อตฺตา  หิ  อตฺตโน นาโถ โก หิ นาโถ  ปโร สิยา อตฺตนา หิ สุทนฺเตน นาถํ  ลภติ  ทุลฺลภํ.

" ตนแลเป็นที่พึ่งของตน.  บุคคลอื่นใครเล่า พึงเป็นที่พึ่งได้

เพราะบุคคล มีตนฝึกฝนดีแล้ว ย่อมได้พึ่ง  ที่บุคคลได้โดยยาก. "
แก้อรรถ

บรรดาบทเหล่านั้น  บทว่า  นาโถ  คือเป็นที่พำนัก  พระผู้มีพระภาค-เจ้า  ตรัสคำนี้ไว้ว่า " บุคคลตั้งอยู่ในตน  คือสมบูรณ์แล้วด้วยตน   สามารถจะทำกุศลแล้วถึงสวรรค์   หรือเพื่อยังมรรคให้เจริญ   หรือทำให้แจ้งซึ่งผลได้,   เพราะเหตุนั้นแหละ  ตนแลพึงเป็นที่พึ่งของตน.  คนอื่นใครเล่า ?พึงเป็นที่พึ่งของใครได้.   เพราะบุคคลมีตนฝึกดีแล้ว  คือมีความเสพผิดออกแล้ว ย่อมได้ที่พึ่งซึ่งบุคคลได้โดยยากกล่าวคือพระอรหัตผล. ก็คำว่า" นาถํ ลภติ ทุลฺลภํ "  นี้  พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสหมายเอาพระอรหัต
.


เขียนความคิดเห็น กรุณาเข้าระบบ