ติณกัฏฐสูตร [สังยุตตนิกาย]
 
orawan.c
orawan.c
วันที่  19 ส.ค. 2552
หมายเลข  13269
อ่าน  580

      ชาติแรกของคนและสัตว์ทั้งหลายพระพุทธองค์มิได้แสดงไว้ แต่แสดงว่ากำหนดเบื้องต้นที่สุดไม่ได้เพราะยาวมาก    ดังข้อความที่ยกมา.....

   พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย นิทานวรรค เล่ม ๒๖ หน้าที่ 506                         ๓.  อนมตัคคสังยุต
                        
                           ๑.  ติณกัฏฐสูตร

    ว่าด้วยที่สุดเบื้องต้นเบื้องปลายของสงสาร

         [๔๒๑]  ข้าพเจ้าได้ฟังมาอย่างนี้ :-

         สมัยหนึ่ง  พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่  ณ  พระเชตวัน  อาราม

ของท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐี         กรุงสาวัตถี.  ณ  ที่นั้นแล  พระผู้มี-

พระภาคเจ้าตรัสเรียกภิกษุทั้งหลาย. . .    แล้วได้ตรัสว่า    ดูก่อนภิกษุ

ทั้งหลาย   สงสารนี้กำหนดที่สุดเบื้องต้นเบื้องปลายไม่ได้    เมื่อเหล่า

สัตว์ผู้มีอวิชชาเป็นที่กางกั้น  มีตัณหาเป็นเครื่องประกอบไว้ ท่องเที่ยว

ไปมาอยู่ที่สุดเบื้องต้นย่อมไม่ปรากฏ. ฯลฯ
                                       

                               อรรถกถาติณกัฏฐสูตรที่  ๑
        
         บทว่า  อนทตคฺโค    แปลว่า        มีที่สุดเบื้องต้นอันบุคคลไป

ตามอยู่รู้ไม่ได้. อธิบายว่า  สงสารแม้จะตามไปด้วยญาณร้อยปี  พันปี 

 มีที่สุดรู้ไม่ได้  คือมีที่สุดอันทราบไม่ได้.  สงสารนั้นใครไม่อาจรู้ที่สุด

ข้างนี้  หรือ ข้างโน้นได้     คือ     มีเบื้องต้นเบื้องปลายกำหนดไม่ได้   

บทว่า   สํสาโร ได้แก่   ลำดับแห่งขันธ์เป็นต้นที่เป็นไปกำหนดไม่ได้  

บทว่า   ปุพฺพา      โกฏิ  น  ปญฺญายติ  ได้แก่  เขตแดนเบื้องต้น  ไม่

ปรากฏ  ก็ที่สุด   เบื้องต้นของสงสารนั้น  ย่อมไม่ปรากฏด้วยที่สุดใด

แม้ที่สุดเบื้องปลาย   ก็ย่อมไม่ปรากฏด้วยที่สุดนั้นเหมือนกัน. 



เขียนความคิดเห็น กรุณาล็อกอินเข้าระบบ