เหตุและผลแห่งการให้ทาน [ทานสูตรที่ ]
 
opanayigo
วันที่  13 พ.ค. 2552
หมายเลข  12330
อ่าน  1,406

พระสุตตันตปิฎก อังคุตรนิกาย สัตตก-อัฏฐก-นวกนิบาต เล่ม ๔ - หน้าที่ 140
ฯลฯ
  พ.  ดูก่อนสารีบุตร  ในการให้ทานนั้น  บุคคลมีความหวังให้ทานมีจิตผูกพันในผลให้ทาน  มุ่งการสั่งสมให้ทาน  ให้ทานด้วยคิดว่าตายไปแล้วจักได้เสวยผลทานนี้ เขาผู้นั้นให้ทานนั้นแล้ว  เมื่อตายไปย่อมเข้าถึงความเป็นสหายแห่งเทวดาชั้นจาตุมมหาราช  สิ้นกรรมสิ้นฤทธิ์  สิ้นยศ  หมดความเป็นใหญ่แล้ว  ยังมีผู้กลับมา คือ มาสู่ ความเป็นอย่างนี้ ฯลฯ  ดูก่อนสารีบุตร  บุคคลบางคนในโลกนี้ ฯลฯ  ไม่ได้ให้ทานด้วยคิดว่า  บิดามารดาปู่ย่าตายายเคยให้เคยทำมา  เราก็ไม่ควรทำให้เสียประเพณี  แต่ให้ทานด้วยคิดว่า  เราหุงหากิน  สมณะและพราหมณ์เหล่านี้  ไม่หุงหากิน  เราหุงหากินได้  จะไม่ให้ทานแก่ สมณะหรือพราหมณ์ผู้ไม่หุงหาไม่สมควร  เขาให้ทาน คือ  ข้าว  ฯลฯย่อมเข้าถึงความเป็นสหายแห่งเทวดาชั้นดุสิตเขาสิ้นกรรม  สิ้นฤทธิ์สิ้นยศ  หมดความเป็นใหญ่  แล้วยังเป็นผู้กลับมา คือ  มาสู่ความเป็นอย่างนี้.  ฯลฯ  ดูก่อนสารีบุตร  ในการให้ทานนั้น  บุคคลผู้ไม่มีความหวังให้ทาน  ไม่มีจิตผูกพันในผลให้ทาน  ไม่มุ่งการสั่งสมให้ทาน  ไม่ได้ไห้ทานด้วยคิดว่า เราตายไปแล้ว ก็ได้เสวยผลทานนี้  ไม่ได้ให้ทาน  ฯลฯ
....... และไม่ได้ให้ทานด้วยคิดว่า  เมื่อเราให้ทานนี้  จิตจะเลื่อมใส  จะเกิดความปลื้มใจและโสมนัส   แต่ให้ทานเป็นเครื่องปรุงแต่งจิต  เขาให้ทานเช่นนั้นแล้ว  เมื่อตายไป ย่อมเข้าถึงความเป็นสหายแห่งเทวดาชั้นพรหม  เขาสิ้นธรรม  สิ้นฤทธิ์  สิ้นยศ  หมดความเป็นใหญ่แล้วเป็นผู้ไม่ต้องกลับมา  คือ ไม่มาสู่ความเป็นอย่างนี้  ดูก่อนสารีบุตรนี้  เหตุปัจจัย  เป็นเครื่องให้ทานเช่นนั้นที่บุคคลบางคนในโลกนี้ให้แล้ว  มีผลมาก  ไม่มีอานิสงส์มาก  และเป็นเครื่องให้ทานเช่นนั้นที่บุคคลบางคนในโลกนี้ให้แล้ว  มีผลมาก มีอานิสงส์มาก.
จบ  ทานสูตรที่  ๙


  ความคิดเห็น 1  
 
suwit02
วันที่ 13 พ.ค. 2552

สาธุ

 
เขียนความคิดเห็น กรุณาเข้าระบบ