[เล่มที่ 41] พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย คาถาธรรมบท เล่ม ๑ ภาค ๒ ตอน ๒ - หน้าที่ 283

๔. บุคคลผู้เอิบอิ่มในธรรม มีใจผ่องใส ย่อม อยู่เป็นสุข บัณฑิตย่อมยินดีในธรรมที่พระอริยเจ้า ประกาศแล้วทุกเมื่อ. ๕. อันคนไขน้ำทั้งหลายย่อมไขน้ำ ช่างศร ทั้งหลายย่อมดัดศร ช่างถากทั้งหลายย่อมถากไม้ บัณฑิตทั้งหลายย่อมฝึกตน

๖. ภูเขาศิลาล้วน เป็นแท่งเดียว ย่อมไม่ สะเทือนด้วยลมฉันใด บัณฑิตทั้งหลาย ย่อมไม่ เอนเอียงในเพราะนินทาและสรรเสริญฉันนั้น

ขออนุโมทนาครับ

บัณฑิตทั้งหลายย่อมฝึกตน ตนในที่นี้หมายถึงจิต และเจตสิกที่เกิดร่วมด้วย ใช่ไหมครับ

บัณฑิต แม้ในครั้งพุทธกาลก็ไม่ประมาทกิเลสแม้มีประมาณน้อย ท่านเปรียบกิเลสเหมือนลมซึ่งพัดได้ทุกอย่าง แม้แต่ภูเขาสิเนรุ ไฉนเล่าจึงจะพัดใบไม้เก่าๆ ซึ่งเปรียบเหมือนตัวเองไม่ ได้เล่า ลมในที่นี้หมายถึงกิเลส คือโลภะ โทสะ โมหะค่ะ

สาธุ

ขออนุโมทนาครับ