ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น

ธรรมะต้องเป็นธรรมะ เป็นธรรมดาต้องมั่นคง ต้องเข้าใจความลึกซึ้ง

ตัวเรามาเต็มที่ ตราบใดที่ยังไม่รู้ว่าเป็นธรรมะ

ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน ... มีกิเลสแล้วใครจะมาละให้เราได้?! แค่นี้เราต้องไตร่ตรอง กว่าจะตรงกับที่พระพุทธเจ้าทรงแสดง ชัดเจนว่าไม่ใช่เราและไม่มีเรา

เป็นธรรมะทั้งหมด กว่าจะตรงว่า เป็นธรรมะทั้งหมด

ต้องเข้าใจว่าไม่พักไม่เพียร ความลึกซึ้งหมายความว่าอะไร ถึงได้มีความเพียรผิด เพราะฉะนั้นต่อไปนี้ไม่มีทางอื่นนอกจากฟังธรรมะให้เข้าใจ ... ทางเดียว ... ฟังแล้วเป็นปกติ ไม่ใช่ฟังแล้วเกิดมีความเข้าใจว่าเป็นเราต้องทำอย่างนั้นอย่างนี้ ... ผิด ... นี่คือความลึกซึ้งของพระธรรม เพราะฉะนั้นยากมากที่จะเห็นความลึกซึ้ง ต้องเป็นคนที่ตรงต่อทุกคำ

ขณะนี้ก็สะสมบารมี ความเข้าใจความลึกซึ้งของสัจจธรรม ซึ่งถ้าไม่มี จะไปไหนก็ผิดหมด ... ก็เรา!!

กว่าสติจะปรากฏให้รู้ได้บ้าง ก็ต้องอาศัยขณะนั้นได้ฟัง ไม่ใช่ใครจะไปทำสติ แต่ไม่รู้ว่าสติเกิดเมื่อไหร่ ... เข้าใจเดี๋ยวนี้สติเกิดแล้ว แต่เป็นขั้นฟัง เพราะว่าถ้าฟังแต่ไม่คิดตามที่ฟังเลยจะเข้าใจไหม แล้วจะมีสติขณะที่ฟังไหม ... ไม่มี เพราะฉะนั้นขณะที่เข้าใจนั้นเพราะสติเกิดและเจตสิกอื่นๆ ที่เป็นฝ่ายดี

มีปัญหาอยู่อย่างเดียว สิ่งที่มีเดี๋ยวนี้จริง แต่ไม่ใช่เรา ไม่ใช่อะไรเลยทั้งสิ้นไม่ใช่อัตตาสิ่งหนึ่งสิ่งใด เห็นไหมความลึกซึ้ง ... ไม่ใช่อัตตาสิ่งหนึ่งสิ่งใดแต่เดี๋ยวนี้มันเต็มหมด ... สะสมมานานเท่าไหร่ แล้วกว่าจะไม่มีเลย ไม่มีใครเลยนอกจากธรรมะ ต้องตรงต่อธรรมะ ทุกอย่างเป็นธรรมะ เพราะฉะนั้นฟังไปขณะไหนที่เข้าใจเป็นปัญญาบารมี ค่อยๆ สะสมความเข้าใจถูกต้อง เข้าใจสิ่งที่มี ไม่ใช่ไปคิดแล้วก็ไม่รู้อะไร แต่สิ่งที่มีทั้งหมดมีจริงๆ เป็นธรรมะจริงๆ แต่ความเห็นผิดมี สะสมมาเพราะไม่รู้ว่าสิ่งที่มีเพราะเกิดจึงมีและก็ดับเร็วจนกระทั่งปรากฏเป็นนิมิตรูปร่างสัณฐาน เพราะฉะนั้นจึงต้องตรงต่อความจริง สัจจบารมี ... ใครว่าไม่จริง?? ความจริงเป็นอย่างนี้ แต่ยังไม่รู้ แต่เริ่มเข้าใจถูกต้อง

กราบเท้าบูชาคุณท่านอาจารย์ด้วยความเคารพยิ่ง

ยินดีในความดีของทุกท่านค่ะ

กราบเท้าบูชาคุณท่านอาจารย์ ด้วยความเคารพยิ่ง

ยินดีในกุศลจิตครับ