ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น

ความจริงลึกซึ้ง ถ้าปัญญาไม่ตามรู้ความลึกซึ้ง ไม่เจอความลึกซึ้ง

ไม่รู้ว่าเดี๋ยวนี้ธาตุรู้ที่เป็นใหญ่เรายังไม่เคยรู้ ได้ยิน เข้าใจ แต่ไม่เคยปรากฏ ทั้งๆ ที่อยู่ตรงนี้เองก็ไม่ปรากฏเลย รู้ว่ามีเท่านั้นเอง

สภาพธรรมะจริงๆ ถ้าพระพุทธเจ้าไม่ทรงแสดงจะไม่รู้เลย เป็นเราทั้งวัน

โอปนยิโก คำของพระพุทธเจ้าน้อมเข้ามาในตน ฟังไม่ดีพยายามน้อมมา ... ตัวตนทั้งนั้น แต่ความเข้าใจทีละเล็กทีละน้อยนี่แหละ ค่อยๆ เข้าใกล้จนกระทั่งรู้ตรงนั้น ... ปฏิปัตติ ... รู้เฉพาะตรงสิ่งนั้นเท่านั้น ถ้ารู้เฉพาะตรงสิ่งนั้นเท่านั้นในความมืด สิ่งอื่นออกหมดไม่เหลือเลย สิ่งเดียวที่ปรากฏตรงนั้นอย่างได้ยินเสียง เสียงสว่างไหม? เพราะฉะนั้นขณะอื่นนอกจากทางตาไม่สว่าง ถ้าจิตสว่าง จิตก็ต้องเป็นสิ่งที่กระทบตา ... ไม่ใช่เห็น ... เห็นไหมความละเอียดความลึกซึ้ง

เราอยู่ในโลกที่ไม่ได้ปรากฏตามความเป็นจริง เพราะความสว่างปิดบังอย่างอื่นหมด เพราะฉะนั้นเหมือนกับเราอยู่ในความมืด มีคนที่เรามองเห็น ... แค่นี้ก็ผิดแค่ไหนแล้ว ... มีคนที่เรามองเห็นคนหรือ?? คิดดีๆ แค่สีสันวรรณะเท่านั้นก็เป็นคนไปแล้ว จำไปแล้ว อัตตาทั้งหมด

อย่าเอาความคิดของเราเองไปแทรกเพราะว่าเราไม่สามารถที่จะรู้ความจริงที่ละเอียดและลึกซึ้งได้ มีหนทางเดียวว่า มีผู้ที่ได้ทรงตรัสรู้ ฟังคำแล้วจึงจะรู้ว่า ตรัสรู้จริงๆ หรือเปล่าหรือไปอ้างตัวเองว่าตรัสรู้ แต่ไม่ได้รู้ความจริงที่คนอื่นฟังแล้วรู้ได้ว่าจริงหรือเปล่า

อยู่ในโลกของความไม่รู้อย่างนั้นหรือรู้จักพระพุทธเจ้า พระองค์ตรัสรู้ความจริง เมื่อตรัสรู้ความจริง คำทุกคำของพระองค์ต้องจริง จริงไม่ได้ให้เชื่อ แต่พิสูจน์ได้

ทอจ: เป็นอวิชชามาแสนนาน จนกว่าพระพุทธเจ้าตรัสอย่างนี้ใช่ไหม?! ฟังสิว่าพระองค์ตรัสอย่างนี้ใช่ไหม?! และใครเป็นพระพุทธเจ้าและจริงไหม?! ค่อยๆ รู้ทีละเล็กทีละน้อยจนกว่าจะรู้จักพระองค์มากกว่านี้เมื่อเข้าใจธรรมะมากกว่านี้ ถ้าไม่เข้าใจธรรมะจะไม่รู้จักพระพุทธเจ้าเลย และรู้จักพระองค์เมื่อเข้าใจแค่ไหนก็รู้จักแค่นั้น

เมตตา: วันนี้ได้ฟังก็ทำให้มีความมั่นคงขึ้นอีกนิดนึง ที่ได้ฟังท่านอาจารย์อัญเชิญคำของพระพุทธเจ้ามาแสดงตั้งแต่ต้นเลย ก่อนเกิดมีอะไรเกิด ไม่มี มีแต่ธาตุรู้ที่เกิดดับสืบต่อ ... ความจริงคือเป็นอย่างนี้จนกว่ามีสิ่งที่กระทบตา จิตเห็นเกิดขึ้นเห็นแล้วก็ดับไป เสียงกระทบโสตปสาท จิตได้ยินเกิดขึ้นแล้วก็ดับไป ตลอดชีวิตเป็นเช่นนี้ มีคิด คิดก็เกิดดับ ทุกอย่างเกิดดับสืบต่อกันตลอดจนตาย ค่อยๆ มั่นคงขึ้นว่า แม้แต่พระพุทธเจ้าก็ยังทรงแสดงโลกในพระธรรมวินัยของพระอริยเจ้าเกิดดับทุกขณะ เพราะพระองค์ประจักษ์แจ้งความจริง จริงๆ ... แต่ละขณะที่เกิดดับเป็นเพียงสภาพธรรมะที่เกิดดับ ไม่มีสัตว์บุคคลตัวตน แต่เพราะว่าพระองค์ประจักษ์แจ้งถึงความจริงนี้ทุกขณะเกิดดับ โลกของพระองค์เป็นโลกที่สภาพธรรมะเกิดดับตลอดเวลา ไม่มีอัตตาไม่มีอะไร แต่เราแค่เริ่มฟัง ท่านอาจารย์เตือนเสมอ อัตตาเต็มที่เลยเพราะเราไม่ได้ใส่ใจ ไม่ได้ฟังแล้วไตร่ตรองใส่ใจในสิ่งที่กำลังมีขณะนี้ที่เกิดดับตลอดเวลารวดเร็วมาก เราถึงไม่รู้มืดมนขนาดนี้ ทันทีที่เห็นก็อัตตาเต็มที่ทุกอย่าง กว่าจะเริ่มใส่ใจในคำของพระพุทธเจ้าที่ท่านอาจารย์เกื้อกูลเสมอ ฟังให้เข้าใจสิ่งที่กำลังมีขณะนี้ ทุกขณะเกิดแล้วดับใส่ใจในแต่ละขณะ ขณะนี้มีอะไร ก็ไม่พ้นจากเห็น เห็นเกิดขึ้นเห็นเพียงสิ่งที่กระทบตาและดับไป ความไม่รู้มากมาย แต่ก็มั่นคงว่าทำอะไรไม่ได้จริงๆ ฟังแต่ละคำและมั่นคง ใส่ใจในสิ่งที่กำลังมีขณะนี้ ก็ไม่พ้นเห็น ได้ยิน ได้กลิ่น ลิ้มรส กระทบสัมผัสและคิด เกิดดับสืบต่อตลอดเวลา ความไม่รู้อวิชชาทำให้จิตมืดมนขนาดไหน เศร้าหมอง อยู่ในห้วงน้ำอย่างไร กว่าจะรู้นิดนึงแสน ยาก มันพัดพาไปติดข้อง คิดถึงเรื่องราวต่างๆ มากมาย อยู่ในโลกของความไม่รู้ อกุศลเกิดมากมาย เพราะฉะนั้นต้องเห็นถึงบารมี ท่านอาจารย์คอยเตือนเสมอ บารมีก็ตรงนี้แหละอดทนที่จะฟัง ฟังให้เข้าใจสิ่งที่มีจริงตรงตามความเป็นจริงเป็นสัจจบารมี ... ขันติบารมี ขณะที่เข้าใจเป็นปัญญาบารมี ตรงนี้หมดทุกอย่าง แต่ไม่เคยใส่ใจตรงนี้เลย ท่านอาจารย์เตือนแล้วเตือนอีก เพราะทุกครั้งก็หมาน่ารักจัง เป็นเพื่อนที่เรารักเราสนิท เป็นพ่อแม่ เป็นอะไร เป็นเรื่องราว ออกไปจากตรงนี้หมดเลย วันนี้เริ่มเข้าใจทุกอย่างอยู่ตรงนี้ฟัง แล้วใส่ใจไตร่ตรองตรงนี้เกิดแล้วก็ดับ กว่าจะเข้าใจก็อีกแสนนาน ก็อบรมความเข้าใจต่อไปอีกแสนนาน

ทอจ: จริงไหม? ... คลายไปหน่อยนึง ... คลายไปบ้างหรือไม่คลายเลย เพราะฉะนั้นต้องฟังคำของพระพุทธเจ้าต่อไป ไม่ใช่คิดเอง ถ้าคิดเองไม่คลายเลย เพิ่มทับถมไปอีก

กราบเท้าบูชาคุณท่านอาจารย์ด้วยความเคารพยิ่ง

ยินดีในความดีของทุกท่านค่ะ

กราบเท้าบูชาคุณท่านอาจารย์ ด้วยความเคารพยิ่ง

ยินดีในกุศลจิตครับ