สนทนาธรรมเพื่อเพิ่มพูนความเห็นถูกเข้าใจถูก ค่อยๆ สะสมความเข้าใจไปทีละเล็กทีละน้อย เป็นชีวิตที่มีค่ามีประโยชน์ เป็นขณะที่หาได้ยาก ซึ่งก็จะต้องได้ฟังได้ศึกษาพระธรรมต่อไป

โลก คือ สภาพธรรมแต่ละหนึ่งซึ่งเกิดจากปัจจัย สิ่งที่ปรากฏทางตาก็เป็นโลก เห็นก็เป็นโลก ได้ยินก็เป็นโลก ดีใจเสียใจก็เป็นโลก เพราะฉะนั้นโลกคือธรรมะแต่ละหนึ่งที่เกิดขึ้นแล้วก็ดับไป

โลกอันชรานำไปไม่ยั่งยืน

โลกไม่มีผู้ต้านทาน ไม่เป็นใหญ่เฉพาะตน

โลกไม่มีอะไรเป็นของๆ ตน จำต้องละสิ่งทั้งปวงไป

โลกบกพร่องอยู่เป็นนิจ ไม่รู้จักอิ่ม เป็นทาสแห่งตันหา

ไม่มีของตน เว้นจากของที่เป็นของตน โลกจำต้องละสิ่งทั้งปวงที่กำหนดว่าเป็นของตนไป

เกิดมาชาตินี้มีอะไรเป็นของเรา?? ตายไปแล้วเอาอะไรไปได้บ้าง ไม่มีอะไรที่จะเป็นของเรา เพราะไม่มีเราแล้วจะมีของเราได้อย่างไร!! เพราะฉะนั้นโลกไม่มีอะไรเป็นของตน (แต่เราจำไว้ว่ามีทั้งหมด) ว่างเปล่า จากความเป็นของตน

ความจริงเป็นอย่างนี้ใครๆ ก็ปฏิเสธไม่ได้ จึงไม่มีอะไรเป็นของตนได้ แต่เพราะไม่รู้และความเห็นผิดก็ยังมี จึงยึดถือด้วยอำนาจในความติดข้องและอำนาจในความเห็นผิดก็ยังมีอยู่ เพราะฉะนั้นก็ต้องอาศัยพระธรรมที่จะเป็นเครื่องกล่อมเกลาจิตใจให้เกิดความเข้าใจถูกต้องมั่นคงในความเป็นจริงของธรรมะ

ได้ฟังแล้วความเข้าใจสะสมแล้ว เป็นประโยชน์จริงๆ