แต่ละคนเป็นผู้ที่ตรง จะขัดเกลากิเลสในเพศไหน ก็ต้องเป็นเพศนั้น ถ้าจะขัดเกลากิเลสอย่างยิ่งในเพศบรรพชิต ก็ต้องรู้ตัวเองว่า มีความเข้าใจธรรม เห็นโทษของอกุศล และก็รู้จักตัวเอง จนกระทั่งจะประพฤติปฏิบัติตามพระวินัย ที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงบัญญัติด้วยพระองค์เองได้ จึงสมควรที่จะเป็นภิกษุที่จะขัดเกลากิเลส

ไม่ใช่อยากบวช แต่ไม่รู้อะไร แล้วใครจะช่วยกันดำรงรักษาพระศาสนา ถ้าไม่เข้าใจพระธรรม และเข้าใจผิด เช่น สำนักปฏิบัติต่างๆ ทำลายพระศาสนา คือ ทำลายคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เพราะไม่มีเลยในพระไตรปิฎก

มีไหม สำนักปฏิบัติในพระไตรปิฎก เศรษฐีมีมาก คฤหัสถ์มีมาก พระอรหันต์มีมาก พระสัมมาสัมพุทธเจ้าก็ยังไม่ปรินิพพาน แต่ก็ไม่มีสำนักปฏิบัติ เพราะเหตุว่าการปฏิบัติ ไม่ใช่เราตัวตนจะไปปฏิบัติ ด้วยความไม่รู้ ด้วยความไม่เข้าใจ แล้วหวังจะรู้อะไร เต็มไปด้วยความต้องการ เต็มไปด้วยความหวัง บางท่านก็บอกว่าสงบดี โดยที่ไม่รู้ว่าสงบนั่นเป็นอะไร

ถ้าเป็นคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทุกคำให้เข้าใจถูกต้องว่า ที่คิดว่าสงบ สงบหรือเปล่า เพียงแค่ต้องการสงบก็ไม่สงบแล้ว ยิ่งไปทำให้สงบก็ยิ่งไม่สงบ เพราะมีความต้องการติดข้องในขณะนั้น ซึ่งไม่สามารถที่จะรู้ได้ ถ้าไม่ศึกษาพระธรรมโดยละเอียดว่าขณะนั้นเป็นอกุศลเพราะโลภะ เพราะติดข้อง เพราะพอใจ

มีท่านผู้หนึ่ง ท่านก็ไปปฏิบัติธรรมนาน จนกระทั่งท่านรู้สึกว่าจิตของท่านนิ่งสงบมาก แต่ท่านบอกว่าแล้วต่อจากนั้นไม่รู้ว่าอะไรต่อไป ท่านก็แสวงหาจนกระทั่งท่านได้มีโอกาสได้ฟังธรรม

เพียงคำที่บอกว่าเข้าใจไหมว่าปัญญาสามารถที่จะรู้ความจริงเดี๋ยวนี้ได้ ท่านเริ่มเห็นเลยว่า ต้องเป็นปัญญาเท่านั้นที่สามารถที่จะรู้ความจริงของสิ่งที่ปรากฏ ไม่ใช่ตัวตน หรือการที่จิตนิ่งไม่รู้อะไร ไม่มีอะไรปรากฏ แล้วก็จะไปเข้าใจความจริงของสภาพธรรมเดี๋ยวนี้ได้

ที่เคยตั้งใจว่าจะไปสำนักปฏิบัติอีก ท่านไม่ไป เพราะรู้ว่าปัญญาสามารถที่จะรู้ความจริง แต่ถ้าไม่ใช่ปัญญาแล้ว ก็ไม่สามารถที่จะรู้อะไรเลย เข้าใจว่าทำอย่างนั้นทำอย่างนี้ จะรู้ความจริง แต่ความจริงคืออะไร

เดี๋ยวนี้ความจริง คือ เห็น เดี๋ยวนี้ความจริง คือ ได้ยิน ผ่านไปหมดแล้ว ดับแล้ว ไม่กลับมาอีกเลย ความรู้อยู่ที่ไหน ความเข้าใจอยู่ที่ไหน นี่คือ การตรัสรู้ความจริงของสิ่งที่มีจริงของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ซึ่งทรงแสดงพระธรรม ๔๕ พรรษา แล้วจะเอาคำทุกคำที่มีใน ๔๕ พรรษา ไปทิ้งที่ไหน เมื่อไม่ได้ศึกษาเลย และเข้าใจว่าจะปฏิบัติธรรม โดยไม่เข้าใจอะไรเลยทั้งสิ้น เพราะฉะนั้น นี่ก็เป็นการทำลายคำสอนของพระศาสนา ๔๕ พรรษา

ปกิณณกธรรม ตอนที่ 972

ขอบพระคุณ และขออนุโมทนาค่ะ

จริงอย่างที่สุด กราบอนุโมทนาค่ะ