ถ้าปัญญาไม่เกิด ไม่เจริญ ไม่มีอะไรที่จะดับกิเลสได้ เพราะฉะนั้น ถ้าเข้าใจเพียงว่า การไม่บริโภคเนื้อสัตว์จะทำให้ดับกิเลส และ ไม่บริโภคเนื้อสัตว์ไปเรื่อยๆ โดยคิดว่ากิเลสจะลดน้อยลงไปเพราะการไม่บริโภคเนื้อสัตว์ ก็เป็นสีลัพพตุปาทาน เป็นการเข้าใจข้อปฏิบัติที่ผิด ทำให้ไม่สามารถอบรมเจริญข้อปฏิบัติที่ถูกได้

มีท่านผู้ฟังที่ขอเวลาสนทนาด้วย และขอข้อปฏิบัติที่เป็นการเจริญสติปัฏฐาน ในชีวิตประจำวันซึ่งสอดคล้องกับการไม่บริโภคเนื้อสัตว์ด้วย นี่เป็นสิ่งที่จะต้องพิจารณาให้ละเอียดจริงๆ เพราะว่าการไม่บริโภคเนื้อสัตว์มีประโยชน์สำหรับสุขภาพร่างกาย ก็จริง แต่ก็มีผู้ที่เคยไม่บริโภคเนื้อสัตว์ และภายหลังก็บริโภคเนื้อสัตว์ เพราะเป็นเรื่องที่ยุ่งยาก และลำบาก ไม่ใช่เป็นผู้ที่เลี้ยงง่าย

ถ้าเป็นผู้ที่เห็นว่าการไม่บริโภคเนื้อสัตว์มีประโยชน์กับสุขภาพร่างกาย แต่ว่าแล้วแต่เหตุการณ์ คือ ไม่ทำให้คนอื่นต้องเดือดร้อนวุ่นวาย เมื่อมีความจำเป็นที่จะต้องบริโภคสิ่งอื่นก็สามารถบริโภคได้ โดยที่ไม่ยึดถือว่าจำเป็นต้องไม่บริโภคเนื้อสัตว์ ก็จะ เป็นทางสายกลางได้

แต่ไม่ใช่หมายความว่า เมื่อมีผู้ที่สนใจจะไม่บริโภคเนื้อสัตว์ ก็คิดว่าเป็นสิ่งที่สมควร และคิดว่าการเป็นผู้มีปกติอบรมเจริญสติปัฏฐานไม่ควรบริโภคเนื้อสัตว์ด้วย นั่นเป็นความเข้าใจที่ไม่ถูกต้อง เพราะว่าการที่จะดับกิเลสได้ต้องเพราะปัญญารู้ลักษณะของสภาพธรรมที่กำลังปรากฏตามปกติตามความเป็นจริง