ผู้ฟัง แล้วเหตุใดเมื่อตื่นแล้วบางครั้งจำไม่ได้ว่าฝัน บางครั้งจำได้

ท่านอาจารย์ เยื่อใยหรือไม่ ถ้าเป็นปัญญาจริงๆ เห็นเลย ขณะนั้น คือ ความเป็นเราและเยื่อใย แทนที่จะเข้าใจความจริงว่าดับแล้ว นี่คือตื่น ขณะเมื่อสักครู่นี้หมดแล้วไม่กลับมาอีกเลย ก็กลับมีความเป็นเราอยากจะรู้ว่าเมื่อสักครู่นี้ฝันอะไร แล้วอย่างไร พยายามใหญ่เลย พยายามที่จะให้เป็นคนมีความจำดีแต่ขณะนั้นไม่ใช่ปัญญาดี เพราะว่าไม่ได้รู้ตามความเป็นจริงว่า ขณะนั้นเป็นธรรม แม้แต่คิดถึงฝันก็เป็นธรรม ไม่ต้องพยายามจงใจจะไปรู้ว่าฝันอะไรเมื่อสักครู่นี้

ทุกอย่างในชีวิตประจำวันเป็นธรรม ซึ่งถ้ายังไม่รู้ว่าเป็นธรรมก็ไม่มีวันที่จะละคลายการยึดถือได้ ต้องเป็นผู้ที่ละเอียดแล้วไม่เยื่อใยเมื่อใด เมื่อนั้นจะรู้ว่าเพราะปัญญาเพิ่มขึ้นจึงมีการละ หรือ ขณะซึ่งไม่ได้สนใจแล้วรู้ด้วยว่าขณะนั้นเป็นเพียงธรรม และไม่สนใจด้วยว่าจะรู้ธรรมที่กำลังเป็นขณะนั้นมากน้อยเพียงใดเพราะยังไม่ถึงเวลา จะไปพยายามสักเท่าไรก็ไม่ถึงเวลาที่จะเข้าใจได้ว่า ขณะนั้นเป็นธรรมที่เกิดแล้วดับไป

ปกิณณกธรรม ตอนที่ 1700