ทุกคนมีโลภะ โทสะ โมหะ ทุกวัน ตั้งแต่ตื่นไม่รู้ตัวเลยว่า ตื่นมาด้วยโลภะ ทันทีที่ตื่น ทำทุกสิ่งทุกอย่าง แม้แต่การเคลื่อนไหวส่วนหนึ่งส่วนใดของร่างกาย การที่จะลุกขึ้นรักษาบริหารร่างกาย ก็เต็มไปด้วยความต้องการ ถ้าไม่ต้องการก็คงจะไม่ทำอย่างนั้น
เพราะฉะนั้น วันหนึ่งๆ จิตเป็นอกุศล คือ เป็นโลภะอยู่เสมอ เหมือนมือ
ที่ท่านมองดูอาจจะรู้สึกว่า ไม่เปรอะเปื้อนอะไร แต่ถ้าล้างมือฟอกสบู่ ก็จะ
เห็นได้ว่า มือที่มองดูสะอาด ความจริงสกปรก เพราะเหตุว่ามีฝุ่นละออง
ค่อยๆ จับอยู่เรื่อยๆ อย่างแผ่วเบาทีละเล็กทีละน้อย ฉันใด วันหนึ่งๆ จิตใจก็
เต็มไปด้วยโลภะ ความต้องการ แต่ว่าไม่มีการรู้สึกตัวเลย

แนวทางเจริญวิปัสสนา แผ่น ๒๗
ครั้งที่ ๑๖๑๓

กราบเท้าบูชาคุณท่านอาจารย์ ด้วยความเคารพยิ่ง

ยินดีในกุศลจิตครับ

... ตื่นมาด้วยความติดข้อง

น้อมอ่านด้วยความเคารพ

กราบอนุโมทนาค่ะ

ยินดีในกุศลจิตค่ะ