ความเป็นเรา กับ ความไม่ใช่เรา ห่างไกลกันแค่ไหน?

ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น

ควรที่จะได้เข้าใจว่า ทุกอย่างเป็นธรรม ไม่ใช่เรา คำว่า "เรา" ในที่นี้ หมายถึง การยึดถือว่าเป็นสัตว์ เป็นบุคคล เป็นตัวตน เป็นเรา เป็นเขา แต่แท้ที่จริง เป็นแต่เพียงธรรมแต่ละหนึ่งๆ ซึ่งไม่ใช่เรา แต่เพราะเหตุว่ามีสภาพธรรมที่เกิดขึ้น กล่าวคือ มี จิต เจตสิก รูปเกิดขึ้น หรือมีขันธ์ ๕ แต่ละหนึ่งๆ เกิดขึ้นเป็นไป และเพราะกิเลสที่มีอยู่ มี อวิชชา ความไม่รู้ และความติดข้อง เป็นต้น จึงทำให้ยึดถือว่าเป็นตัวเรา เป็นคนนั้น เป็นคนนี้ หรือ เป็นสิ่งหนึ่งสิ่งใด เพราะไม่เข้าใจว่าเป็นธรรมที่ไม่ใช่เรานั่นเอง

พระธรรมที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดงนั้น ไม่ว่าจะโดยนัยใดก็ตาม เป็นไปเพื่อความเข้าใจถูกเห็นถูกโดยตลอด เพื่อความเข้าใจในสภาพธรรมที่มีจริงๆ ว่า เป็นธรรม ไม่ใช่เรา สภาพธรรมที่มีจริงๆ นั้น ไม่พ้นไปจากทางตา ทางหู ทางจมูก ทางลิ้น ทางกาย และทางใจ เลย เป็นสภาพธรรมที่ว่างเปล่าจากความเป็นสัตว์เป็นบุคคล เป็นตัวตนอย่างสิ้นเชิง สำหรับสภาพธรรมที่เกิดแล้วดับไป นั้น เกิดแล้วดับไป ไม่กลับมาอีกเลีย เกิดแล้วดับแล้ว แล้วเราอยู่ตรงไหน? ขณะที่เห็น ก็เป็นธรรมที่เห็น ไม่ใช่เรา เป็นแต่เพียงสภาพธรรมที่เกิดเพราะเหตุปัจจัยแล้วก็ดับไป แม้จะยังไม่สามารถละการยึดถือสภาพธรรมว่าเป็นตัวตนได้ แต่ความเข้าใจที่เริ่มสะสมในความเป็นจริงของธรรมย่อมไม่ไร้ผล มีแต่จะเจริญขึ้นเรื่อยๆ เพราะพระธรรมทั้งหมดที่ได้ยินได้ฟัง ก็เป็นไปเพื่อความเข้าใจถูกเห็นถูก เป็นไปเพื่อละคลายการยึดถือสภาพธรรมว่าเป็นตัวตน ความเข้าใจพระธรรมเท่านั้นที่จะเป็นที่พึ่งได้อย่างแท้จิรง ค่อยๆ สะสมความเข้าใจถูกเห็นถูกไปทีละเล็กทีละน้อย ที่สำคัญคือไม่ขาดการฟังพระธรรมเป็นปกติในชีวิตประจำวัน ครับ

... ยินดีในกุศลของทุกๆ ท่านด้วยครับ ...

ขอบพระคุณ และขออนุโมทนาครับ