ขณะฟังแล้วคิดนึกถึงธรรมะ.ว่าเป็นสภาวะธรรมไม่ใช่ (ซึ่งในขณะนั้นไม่ได้มีความทุกข์อะไรหรือเฉยๆ) แต่พอมีเรื่องเครียด (โทมนัส) .ก็กลายเป็นเราฉับพลันทันที..เหมือนอวิชชากำลังลงโทษเรา..รู้สึกทรมานมาก.ทำให้คิดในใจว่าถ้าเรารู้โทษจากกิเลสตั้งแต่เด็กๆ เราคงไม่ได้รับผลจากความอยาก.ความโลภ.ต้องทนทุกข์แบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า..เพราะการกระทำของเราในอดีตเป็นไปด้วยความโลภ..บอกปรึกษาใครก็ไม่ได้เพราะคนอื่นเขาไม่เข้าใจยังนึกโทษตัวเองตลอดเวลาเพราะจำ แต่ไม่สามารถย้อนเวลากลับไปไม่ได้ ขอคำชี้แนะครับ.

ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น

ปัญญาในขั้นฟัง ยังไม่สามารถดับกิเลสได้ แสดงให้เห็นว่าถ้ายังไม่สามารถดับกิเลสได้ เมื่อได้เหตุได้ปัจจัยกิเลสก็เกิดขึ้นทำกิจหน้าที่ เป็นธรรมที่เกิดเพราะเหตุปัจจัย ไม่อยู่ในอำนาจบังคับบัญชาของใครทั้งสิ้น และเป็นธรรมดาจริงๆ ดังนั้น ที่พึ่งอย่างอื่นไม่มี นอกจากฟังพระธรรมศึกษาพระธรรมต่อไป ไม่ขาดการฟังพระธรรม เมื่อมีปัญญาเพิ่มขึ้นเจริญขึ้น ทุกข์เพราะกิเลสก็จะค่อยๆ คลายลงไปได้ และที่สำคัญ เมื่อฟังพระธรรมบ่อยๆ ก็เป็นเหตุให้คิดไตร่ตรองในคำจริงที่ได้ฟังบ่อยๆ การคิดในเรื่องที่ไร้สาระก็จะลงน้อยลง ครับ

... ยินดีในกุศลของคุณ Kuat639 และทุกๆ ท่านด้วยครับ ...