เดี๋ยวนี้อยู่ไหนมีแต่ชื่อ เมื่อไหร่เราจะตรงต่อคำที่เราได้ฟังให้มั่นคง ... ประมาทไม่ได้ซักคำ มันแสนไกลจากการที่เราไม่รู้มานานแสนโกฏกัป แล้วมาได้ยินได้ฟังคำที่ไม่คิดไม่ฝันว่ามันจะเป็นอย่างที่พระพุทธเจ้าทรงตรัสรู้ จึงเริ่มรู้จักคุณของพระองค์ ... ทรงตรัสรู้ได้อย่างนี้เป็นใครไม่ได้นอกจากพระพุทธเจ้า สิ่งที่น่าอัศจรรย์แต่ใครปฎิเสธไม่ได้เลย

สิ่งที่มีจริงมีจริงแน่ๆ แต่ไม่ได้ปรากฏอย่างที่เป็นจริงและไม่ปรากฏกับอวิชชา ถ้าเป็นความจริงต้องปรากฏกับปัญญาเท่านั้น แล้วปัญญาจะมาจากไหน อยู่ดีๆ สภาพธรรมะที่ปรากฏกับความไม่รู้ ปรากฏทุกวันตั้งแต่เกิดจนตายทุกชาติแสนโกฏกัปแต่ไม่จริงอย่างที่คนไม่รู้ นอกจากคนที่ฟังพระพุทธเจ้า ต้องตรงชนิดที่ว่าห่างไกลอีกเท่าไหร่กว่าจะค่อยๆ เข้าใกล้ความจริงเดี๋ยวนี้เองไม่ห่างเลย ... เดี๋ยวนี้เองแต่ความจริงไม่ปรากฏ

ฟังแค่นี้เหลือเชื่อเลยไม่มีทางรู้จักพระพุทธเจ้าถ้าไม่ตรงตามที่พระองค์ทรงแสดงจากการที่ได้ส่งตรัสรู้ เพราะฉะนั้นคำว่าตรัสรู้ตรงข้ามกับความไม่รู้แค่ไหน?!

แล้วใครจะตรงต่อความจริงบ้างอวิชชาตรงไม่ได้ไม่สามารถจะรู้ความจริงได้เลยทั้งๆ ที่ความจริงกำลังปรากฏ เพราะฉะนั้นอวิชชาแค่ไหน?? ฟังเท่าไหร่ก็อัศจรรย์ในความเป็นจริงที่ไม่เคยรู้และปฏิเสธไม่ได้ว่ามันต้องเป็นอย่างที่ได้ทรงตรัสรู้และทรงแสดงทีละคำ แค่ธรรมะ ... ไม่มีใครเลย ... มีแต่สิ่งที่มีจริงที่ต้องเกิดด้วย และสิ่งที่ปรากฏถ้าไม่รู้ก็ไม่รู้ตลอดไป จะไปรู้อะไรได้ เพราะฉะนั้นก็ต้องฟังและต้องมั่นคงว่าความจริงเป็นอย่างนี้อีกแสนไกลประมาณไม่ได้ แสนโกฏกัปมันนานเท่าไหร่แล้วจะให้มันหมดเกลี้ยง ... คิดได้ยังไง ต้องรู้เลยว่าฟังแล้วอีกเท่าไหร่จะได้ฟัง ถ้าไม่สนใจตั้งแต่เดี๋ยวนี้ ไม่มีทางจะได้ฟัง ... ผ่านหู!!

สิ่งที่ปรากฏถ้าไม่รู้ก็ไม่รู้ตลอดไป อยู่ดีๆ จะเอารู้มาจากไหน ถ้าไม่มีพระพุทธเจ้าเป็นที่พึ่งให้เข้าใจ ไม่มีหนทางเลย เพราะฉะนั้นฟังกว่าจะรู้จักพระองค์ กว่าจะรู้คุณสูงสุดในสังสารวัฏ ต้องมีความเข้าใจความจริงที่ลึกซึ้งที่เพิ่มขึ้น

กราบเท้าบูชาคุณท่านอาจารย์ ด้วยความเคารพยิ่ง

ยินดีในกุศลจิตครับ