ต้องมีความเห็นถูกว่า ธรรมะเป็นธรรมะ ธรรมะเป็นอนัตตา ต้องเป็นผู้ที่ตรงตามความเป็นจริงว่า เป็นธรรมะเป็นอนัตตา จะเป็นสิ่งหนึ่งสิ่งใดไม่ได้

บารมีคือคุณความดีที่ประกอบด้วยปัญญา ถ้าไม่มีปัญญาไม่เห็นธรรมะแน่นอน แต่เห็นเป็นคน

โลกไม่ได้ปรากฏตามความเป็นจริงเดี๋ยวนี้ถ้าประจักษ์ความจริง ... มืดเพราะฉะนั้นกว่าจะรู้ความจริงอีกแสนไกล โลกไม่ได้ปรากฏตามความเป็นจริงเพราะความจริงต้องมืดมากกว่าความสว่าง จนกว่าความจริงปรากฏไม่มีอะไรในความสว่าง

กว่าจะฟังธรรมะด้วยความเคารพสูงสุด มีการสะสมมาที่จะได้ฟังสิ่งที่ประเสริฐที่สุด ไม่รีบร้อน ต้องเข้าใจสิ่งที่มีจริงตามลำดับตั้งแต่ขั้นสัจญาณ กิจญาณ กตญาณ

การที่จะรู้ความเป็นจริงยากสุดที่จะประมาณได้ สัจธรรมมีในขณะนี้ แต่ปัญญาที่จะรู้ต้องเริ่มจากการฟังแล้วเพิ่มขึ้นทีละเล็กทีละน้อย เพราะฉะนั้นสะสมความเห็นถูกเพิ่มขึ้นในชาติหนึ่งๆ เป็นสิ่งที่มีค่าที่สุด

ความไม่รู้ไม่สามารถจะรู้ความจริงได้ฟังแล้วเข้าใจไหม? ถ้าไม่เข้าใจจะเป็นบารมีได้อย่างไร?! เฉพาะที่เข้าใจเป็นบารมี เห็นถูกทีละเล็กทีละน้อย เริ่มเข้าใจว่าเป็นธรรมะทีละเล็กทีละน้อย

ฟังแล้วรู้ว่าเข้าใจได้ ขณะที่เข้าใจเท่านั้นที่เป็นปัญญาบารมี