คืออะไร : คืออะไร : รู้จักรูปนามในชีวิตประจำวัน รู้จักความติดข้องความหลงใหลในเสียง และการเห็นที่เราเข้าใจว่าเป็นเรา [บ้านธัมมะภาคใต้]

เป็นอีกห้วงของเวลา ที่ได้ฉุกคิดว่า นี้เป็น “กาลครั้งหนึ่งในสังสารวัฎ” ของทุกท่านที่ได้ฟังความจริงที่อยู่ตรงหน้าแต่ไม่เคยรู้มาก่อน การสนทนาธรรมจึงเป็นมงคล โดยเฉพาะวันเสาร์ที่7มีผู้มาใหม่ถึง4ท่านเข้าร่วมสนทนาพร้อมคำถามในชีวิตประจำวัในที่น่าสนใจยิ่ง

การสนทนาธรรมในวันเสาร์และวันอาทิตย์ที่ 7–8 พฤศจิกายนที่ผ่านมา กับ อ.ธีรพันธ์ ครองยุทธ มีคำถามหลายข้อที่ชวนให้กลับมาพิจารณาสิ่งใกล้ตัว ตั้งแต่จิตขณะที่หลับสนิท เรื่องกฐินและพระวินัย อุปมาเรื่องเสียงพิณในวีณาสูตร ไปจนถึงคำถามว่า… “เห็นดีไหม?” และ “เห็นเกิดมาทำไม?”สิ่งที่เราคิดว่าเป็นเรื่องธรรมดา อาจมีสิ่งที่ควรศึกษาและพิจารณาอีกมาก

วันเสาร์ : หลับสนิท…แล้วจิตอยู่ที่ไหน?

วันเสาร์ที่ 7 พฤศจิกายน 2569สนทนาพระอภิธรรมกับ อ.ธีรพันธ์ ครองยุทธ

ขณะที่เราหลับสนิท ไม่เห็น ไม่ได้ยิน ไม่รู้เรื่องราวอะไรเลย จิตกำลังทำอะไรอยู่?

ถ้าจิตเป็นสภาพรู้ และจิตทุกขณะต้องมีอารมณ์ แล้วเหตุใดจึงกล่าวว่า

“อารมณ์ของภวังคจิต คืออารมณ์ที่ไม่ปรากฏ”

ภวังคจิตมีจริงหรือไม่? ืและเราจะพิจารณาให้เข้าใจได้อย่างไรว่า แม้ในขณะที่หลับสนิท ก็ยังมีจิตเกิดขึ้นสืบต่ออยู่?

ปรโตโฆสะ คืออะไร? เสียงจากผู้อื่นจะเกื้อกูลให้เกิดความเห็นถูกได้อย่างไร?

กฐินที่แท้จริงคืออะไร? เกี่ยวข้องกับการถวายเงิน การสร้างโบสถ์วิหาร หรือเป็นเรื่องของผ้าและสังฆกรรม?

พระภิกษุรับเงินทองได้หรือไม่?

หากไม่มีพระภิกษุรูปอื่นอยู่ด้วย จะปลงอาบัติกับพระพุทธรูปได้หรือไม่?

ถ้าอยากเข้าใจพระธรรม จำเป็นต้องบวชหรือไม่?

ฆราวาสสามารถศึกษาธรรมะและอบรมปัญญาได้เพียงใด?

ขอเชิญรับฟังการสนทนาพระอภิธรรมกับ อ.ธีรพันธ์ ครองยุทธ ไปพร้อมกันครับ

รับฟังการสนทนาพระอภิธรรม วันเสาร์ที่ 7 พฤศจิกายน 2569

วันอาทิตย์ : เสียงพิณที่ไพเราะ…มีอะไรซ่อนอยู่?

วันอาทิตย์ที่ 8 พฤศจิกายน 2569

สนทนาพระสูตร “วีณาสูตร”สนทนาธรรมที่บ้านธัมมะภาคใต้

ในพระสูตรนี้มีเรื่องราวของพระราชาผู้ได้ฟังเสียงพิณที่ไพเราะมาก จนต้องการได้เสียงนั้นมาเป็นของพระองค์ แต่เมื่อมีผู้นำเครื่องพิณมาถวาย พระราชากลับตรัสว่าไม่ได้ต้องการเครื่องพิณ ต้องการเพียงเสียงพิณเท่านั้น

แล้วเสียงพิณที่พระราชาต้องการนั้นอยู่ตรงไหน? เมื่อแยกส่วนประกอบของพิณออกเป็นชิ้นๆ แล้ว จะพบเสียงพิณอยู่ในส่วนใดของพิณหรือไม่?

พระสูตรนี้แสดงให้เห็นถึงสิ่งที่เราเพลิดเพลินและติดข้องอยู่ในชีวิตประจำวัน เราหลงใหลในเสียงเพลง หรือหลงใหลในความรู้สึกที่เกิดขึ้นเมื่อได้ฟังเสียงที่ชอบ?

ถ้าเราชอบฟังเพลงมากๆ เมื่อเครื่องเสียงเสีย หรือไม่ได้เสียงอย่างที่ต้องการจนเกิดความหงุดหงิด ความติดข้องนั้นเกิดขึ้นที่ไหน?

แล้วการฟังเพลงธรรมะที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับความดีและการให้ เป็นกุศลทั้งหมดหรือไม่

ขณะที่เข้าใจเนื้อหาธรรมะ กับขณะที่เพลิดเพลินไปกับทำนองเพลง เป็นสภาพธรรมะอย่างเดียวกันหรือเปล่า?

การรับประทานเนื้อสัตว์ การสั่งอาหารทะเลที่ยังมีชีวิต และการไปรับประทานอาหารร่วมกับเพื่อนที่สั่งสัตว์เป็นๆ มาปรุ งอาหาร…อะไรเป็นเหตุให้การกระทำนั้นมีโทษหรือไม่มีโทษ?

การพิจารณาเรื่องเหล่านี้ทำให้เห็นว่า สิ่งที่ควรเข้าใจไม่ใช่เพียงการทำหรือไม่ทำสิ่งใด แต่ต้องพิจารณาถึงสภาพธรรมะและเจตนาที่เกิดขึ้นด้วย

ขอเชิญรับฟังการสนทนาพระสูตร “วีณาสูตร” แล้วลองพิจารณาดูว่า เสียงที่เราชอบและเพลิดเพลินอยู่ทุกวันนั้น เราเข้าใจตามความเป็นจริงแล้วหรือยัง

ช่วงบ่ายวันอาทิตย์ : สนทนาคลิปธรรมเรื่อง “อย่างไหนคือหลงลืมสติ”

เราอาจเคยคิดว่าการมีสติ คือการรู้ตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่ หรือการคอยระลึกว่าขณะนี้กำลังเดิน กำลังนั่ง กำลังพูด แต่ต้องเริ่มจาก สติคืออะไร และอย่างไหนคือหลงลืมสติ?

การเจริญสติปัฏฐานคือการพยายามรู้ชื่อของสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น หรือเป็นการที่สติระลึกและปัญญาเข้าใจลักษณะของสภาพธรรมะที่กำลังปรากฏ?

แล้วสัมปชัญญะ 4 ประการ ได้แก่ สาตถกสัมปชัญญะ สัปปายสัมปชัญญะ โคจรสัมปชัญญะ และอสัมโมหสัมปชัญญะ มีความหมายอย่างไร?

มีผู้เข้าร่วมสนทนาสอบถามปัญหาที่น่าสนใจว่า “ เมื่อท่านอาจารย์สุจินต์ถามว่า “เห็นดีไหม? เหตุใด อ.ธีรพันธ์ จึงตอบว่า “เห็นไม่ดี” ”

การเห็นเป็นสิ่งที่ดีหรือไม่ดีอย่างไร?

แล้วถ้าถามต่อว่า… “เห็นเกิดมาทำไม?”

เห็นเกิดขึ้นเพราะใครต้องการให้เห็น หรือเพราะมีเหตุปัจจัยให้เกิดขึ้น?

เมื่อจิตเห็นเกิดขึ้นแล้วดับไป สิ่งที่เราเข้าใจว่าโลกยังสว่างอยู่ตลอดเวลา เกิดจากอะไร?

ทำไมเราจึงรู้สึกเหมือนเห็นภาพต่างๆ ต่อเนื่องกัน ทั้งที่การเห็นทางตาเกิดขึ้นแล้วดับไป?

และเมื่อสภาพธรรมะทุกอย่างที่เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัยต้องดับไป สิ่งที่เรายึดถือว่าเป็นตัวเราและสิ่งต่างๆ ที่เที่ยงแท้นั้น มีจริงอย่างที่คิดหรือไม่?

นอกจากนี้ยังมีการสนทนาเรื่องการสะสมปัญญา เปรียบเหมือนการจับด้ามมีดที่ค่อยๆ สึกไปทีละน้อย แม้จะมองไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงในแต่ละวัน การฟังและการอบรมความเข้าใจก็เช่นกัน จะต้องค่อยๆ สะสมไป ไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นได้ด้วยการบังคับหรือเร่งรัด

ขอเชิญรับฟังการสนทนาธรรม “อย่างไหนคือหลงลืมสติ”

แล้ว “คืออะไร”?

จากคำถามในวันเสาร์… ขณะที่หลับสนิท จิตยังทำกิจอะไรอยู่?

ภวังคจิตมีจริงหรือไม่? การศึกษาธรรมะจำเป็นต้องบวชหรือเปล่า?

มาถึงวันอาทิตย์… เสียงพิณที่ไพเราะนั้นอยู่ตรงไหน?

ความเพลิดเพลินในเสียงเพลงเป็นสภาพธรรมะอะไร?

สิ่งที่เราติดข้องอยู่ทุกวัน เราเข้าใจแล้วหรือยัง?

และในช่วงบ่าย… หลงลืมสติคืออะไร?

เหตุใดจึงกล่าวว่า “เห็นไม่ดี”?

เมื่อเห็นเกิดขึ้นแล้วดับไป เรารู้ความจริงของการเห็นนั้นหรือยัง?

ทั้งสามช่วงของการสนทนา ใน2วันนี้เต็มไปด้วยสิ่งอันเป็นสาระ ให้ได้พิจารณาสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวัน ทั้งจิตที่กำลังรู้ เสียงที่กำลังปรากฏ และการเห็นที่เกิดขึ้นอยู่ตลอดเวลา

สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องไกลตัว แต่เป็นสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นเดี๋ยวนี้ เดี๋ยวนี้คืออะไร?

ขอเชิญทุกท่านร่วมรับฟังทั้ง 3 คลิป แล้วค่อยๆ พิจารณาคำถามหาคำตอบของแต่ละช่วงไปด้วยกันครับ

กราบเท้าบูชาคุณท่านอาจารย์ ด้วยความเคารพยิ่ง

ยินดีในกุศลจิตครับ