จะรักและคิดถึงตลอดไปไอเสือ
ถ้าผมป้อนข้าวมันวันนี้มันจะไม่ตาย ..
หมาผมเป็นมะเร็งที่คอ ทรมานมาหลายเดือน วันนี้มันสำลักข้าวตาย
ผมจับมันอ้าปากถึงเห็นว่าก้อนมะเร็ง มันปิดหลอดลมแทบมิด
ที่อยู่ได้มาหลายเดือนเพราะยาพ่น
แต่ช่วง3-4วันที่ผ่านมาไม่ได้พ่นเลย ยังไงก็คงต้องเดินหน้าต่อ
อาจจะหลุดๆ นิดๆ เพราะอยู่ด้วยกันตลอด24ชม.ห่างกันแค่ช่วงไปส่งของ
... เห้อ ถือเป็นบทเรียนอีก1บทเรียนในการใช้ชีวิต อย่าละเลย
อย่าผลัดวันประกันพรุ่ง เพราะพรุ่งนี้อาจจะไม่มีให้ทำ ...
ขอโทษจากใจที่ดูแลได้ไม่ดีพอและช่วยเหลืออะไรไม่ได้ ทั้งๆ ที่เห็นอยู่ข้างๆ ขอโทษที่ดุด่าตะคอก
ขอโทษที่ไม่เข้าใจอะไรในตัวหมาอย่างเอ็งเลย รู้แค่ว่า
เวลาจะเดินออกไปไหนมีเอ็งไปด้วย มีเอ็งอยู่ด้วยข้าสบายใจปลอดภัย ...
ขอบคุณที่สอนให้คนหนึ่งคนรู้จักใช้ชีวิต ...
ปกติไม่เคยรักหมาไม่เคยเลี้ยง นี่เป็นตัวเเรก
ไม่คิดเลยว่า การที่มันตาย มันก็แค่สัตว์
แต่รู้สึกมีผลกระทบกับจิตใจมาก อยากจะหลุดๆ
แต่หลุดไม่ได้สิ่งที่สำคัญกว่าคือคนในครอบครัวและหน้าที่ของตัวเองที่ยังต้องรับผิดชอบ
มันผ่านไปแล้ว
มันคืออดีต มันคือประสบการณ์ มันคือความทรงจำที่ดี
มันคือเพื่อนที่ดีที่คอยอยู่เคียงข้าง.คืนนี้จะทำอย่างไรต่อดีเครื่องออคสิเจนจะใช้กับใคร
... จะกินข้าวกับใคร จะคอยเช็ดอาเจียนของใครอีก ไม่มีแล้ว สินะ
อืม
_______
ขอบคุณที่ทำให้เรารู้จักคุณค่าของคำว่าเวลาในชีวิต
ต่อจากนี้ จะพยายามใส่ใจกับคนรอบข้างและครอบครัวให้มากยิ่งขึ้น
ขอบคุณจริงๆ ไอ้เสือ
______
แค่หมา แต่ความรู้สึกดิ่งสุดๆ .
เป็นเฟร้นผสมที่นิสัยดีมากไม่เคยกัดน้องไม่กัดไม่เห่าคนแปลกหน้า
ไม่แม้กระทั่งลุกขึ้นไปดู นอกจากเห็นผมถึงจะลุก
นางในห้องชีวิตนี้จะอยู่แต่กับผมในห้อง คิดถึงสุดหัวใจ นายเก่งมาก
ต่อสู้โรคร้ายมาตลอด ผิดที่เราเอง
ถ้าเราใส่ใจนายอีกนิดนายคงไม่สำลักข้าวตาย เดินทางปลอดภัยเพื่อนรัก
เราจะพยายามอยู่กับปัจจุบันเหมือนที่นายมีชีวิตอยู่กับปัจจุบัน
รักและคิดถึงเสมอ
เกิดมาไม่เคยรักหมา ไม่เคยรักสัตว์ ปกติเห็นเจ้าของหมา
หมาตายร้องเเทบเป็นเเทบตายก็นึกในใจ มันจะอะไรขนาดนั้น แค่หมาตาย
ไม่ใช่คนตายหรือคนรักตาย ..
วันนี้ผมรับรู้ถึงความรู้สึกนั้นแล้วละครับ ผมแปลกใจมาก
ที่แค่หมาตัวเดียวทำดิ่งได้ขนาดนี้
เคยมีเเฟน เลิกรา รักแทบตาย ผมยังไม่ดิ่งขนาดนี้เลย ...
... ขอเวลาสักพักเดี่ยวผมกลับมาทำงานนะครับ
คิดถึงนะ RIP ... เสือ
ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น
ทุกชีวิตตายแล้วเกิดทันทีตราบใดที่ยังมีกิเลสอยู่ จากกรณีของสุนัขชื่อเสือได้ตายจากไป เมื่อเราไม่ได้มีเจตนาที่จะเบียดเบียนประทุษร้ายเขา ก็ไม่มีบาปแต่อย่างใด สัตว์โลกมีกรรมเป็นของของตน การเศร้าโศกเสียใจไม่มีผลต่อการจากไปของผู้ที่ละจากโลกนี้ไปแล้ว มีแต่จะทำให้ตนเอง ผ่ายผอม ซูบซีด เพราะผู้นั้นก็ไปตามกรรมของตนจริงๆ
สภาพธรรมเกิดเพราะเหตุปัจจัยจริงๆ ชีวิตประจำวันจึงไม่พ้นไปจากธรรม ขณะที่เศร้าโศกเสียใจมีจริงๆ เป็นธรรม ไม่ใช่เรา ไม่อยู่ในอำนาจบังคับบัญชาของใครทั้งสิ้น บุคคลผู้ที่ยังมีความเศร้าโศกอยู่นั้นก็เพราะยังมีกิเลส ยังมีความติดข้อง ยินดีพอใจ ยังมีอวิชชาอยู่ จึงต้องมีความเศร้าโศกเป็นธรรมดา เมื่อมีความติดข้อง ผลที่ตามมาคือ ความเศร้าโศกเสียใจเมื่อสิ่งที่ติดข้องนั้นพลัดพรากจากไป แต่เมื่อได้อาศัยการฟังพระธรรม ศึกษาพระธรรมตามที่พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดง ย่อมจะทำให้เข้าใจสภาพธรรมตามความเป็นจริงว่า เป็นสภาพธรรมแต่ละอย่างๆ ที่เกิดขึ้นแล้วก็ดับไป ไม่เที่ยง ไม่ยั่งยืน และเป็นความจริงที่ว่าขึ้นชื่อว่าสัตว์โลกแล้ว ล้วนมีความตายเป็นเบื้องหน้า ด้วยกันทั้งนั้น เมื่อมีชาติ ชราย่อมติดตาม พยาธิก็ครอบงำและท้ายที่สุดก็ถูกมรณะคือความตายห้ำหั่น ไม่มีใครรอดพ้นได้เลย
จากกรณีการตายของสัตว์อื่น ของคนอื่น ก็สามารถพิจารณาได้ว่า ในที่สุดเราก็จะตายเหมือนกัน ไม่ใช่ตายแต่คนอื่น ก็จะเป็นเครื่องเตือนใจตนเองอยู่เสมอ เพื่อเป็นผู้ไม่ประมาทในชีวิต ไม่ประมาทกำลังของอกุศล และไม่ประมาทในการเจริญกุศล ซึ่งรวมถึงการอบรมเจริญปัญญาเพื่อความเข้าใจถูก เห็นถูกยิ่งๆ ขึ้นไปด้วย เพราะเมื่อวาระสุดท้ายของชีวิตในภพนี้ชาตินี้มาถึง ต้องบ่ายหน้าไปสู่ความตาย ไม่มีใครสามารถที่จะขอร้องหรือผัดเพี้ยนได้เลยครับ
... ยินดีในกุศลของทุกๆ ท่านครับ ...
ยินดีในกุศลจิตครับ