จิตก่อนตาย ....ทรมานไหม
 
boing747
วันที่  16 ธ.ค. 2548
หมายเลข  593
อ่าน  5,552
ผมถามนะครับ    จิตก่อนสิ้นลมหายใจ เป็นอย่างไร    ทรมานไหม  ผมเป็นคนคิดมาก มีห่วงอยู่มาก    ผมเคยคิดทุกครั้งนะครับ   ก่อนนอน    เวลาเราสิ้นลมหายใจสุดท้าย  จะทรมานไหม    แล้วเป็นอย่างไร   จะไปทางไหน   มีคนบอกผมหลายคนว่า  จิตก่อนตาย เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด    และเวลาสิ้นแล้ว  เหมือนเราอยู่คนเดียวท่ามกลางความมืด จริงไหมครับ

  ความคิดเห็นที่ 1  
 
study
วันที่ 16 ธ.ค. 2548

เรื่องความเป็นไปในขณะใกล้ตายแต่ละคนไม่เหมือนกัน  ถ้าเป็นผู้ที่สิ้นอาสวะกิเลสแล้วไม่มีปัญหา เพราะท่านไม่เกิดอีก สำหรับผู้ที่มีศีล และทำบุญไว้ในชาตินี้มาก บางท่านมีราชรถจากสวรรค์มารับ  คือสิ้นลมอย่างไม่ทรมาน  ไม่กลัวอะไรเลย แต่ผู้ที่ทำแต่บาปไว้มาก ในเวลาใกล้ตายจะกลัว และทรมานมากเหมือนนายจุนทสูกริก ในธรรมบท

 
  ความคิดเห็นที่ 2  
 
study
วันที่ 16 ธ.ค. 2548

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย คาถาธรรมบท เล่ม ๑ ภาค ๒ ตอน ๑  หน้าที่ 170
                                   
๑๐. เรื่องนายจุนทสูกริก [๑๐]

ข้อความเบื้องต้น

    พระศาสดา  เมื่อประทับอยู่ในพระเวฬุวัน ทรงปรารภบุรุษชื่อ จุนทสูกริก  ตรัสพรธรรมเทศนานี้ว่า      "อิธ  โสจติ  เปจฺจ โสจติ"  เป็นต้น.

     นายจุนทะเลี้ยงชีพด้วยการเลี้ยงสุกรขาย ได้ยินว่า นายจุนทสูกริกนั้น   ฆ่าสุกรทั้งหลายกินบ้าง    ขายบ้าง  เลี้ยงชีวิตอยู่สิ้น  ๕๕ ปี. ในเวลาข้าวแพง  เขาเอาเกวียนบรรทุกข้าวเปลือก ไปสู่ชนบทแลกลูกสุกรบ้าน  ด้วยข้าวเปลือกประมาณ  ๑  ทะนาน หรือ ๒ ทะนาน  บรรทุกเต็มเกวียนแล้วกลับมา ล้อมที่แห่งหนึ่งดุจคอกข้างหลังที่อยู่แล้วปลูกผักในที่นั้นนั่นแล  เพื่อลูกสุกรเหล่านั้น,  เมื่อลูกสุกรเหล่านั้น   กินกอผักต่าง ๆ บ้าง  สรีรวลัญชะ (คูถ) บ้าง  ก็เติบโตขึ้น,  (เขา) มีความประสงค์จะฆ่าตัวใด ๆ  ก็มัดตัวนั้น ๆ  ให้แน่น  ณ   ที่ฆ่าแล้ว  ทุบด้วยค้อน ๔ เหลี่ยม  เพื่อให้เนื้อสุกรพองหนาขึ้น  รู้ว่าเนื้อหนาขึ้นแล้ว  ก็ง้างปากสอดไม้เข้าไปในระหว่างฟัน  กรอกน้ำร้อนที่เดือดพล่าน  เข้าไปในปากด้วยทะนานโลหะ.  น้ำร้อนนั้น เข้าไปพล่านในท้อง  ขับกรีสออกมาโดยส่วนเบื้องต่ำ (ทวารหนัก) กรีสน้อยหนึ่งยังมีอยู่เพียงใด  ย่อมออกเป็นน้ำขุ่นเพียงนั้น   เมื่อท้องสะอาดแล้ว,
                    
ฯลฯ

 
  ความคิดเห็นที่ 3  
 
study
วันที่ 17 ธ.ค. 2548

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย คาถาธรรมบท เล่ม ๑ ภาค ๒ ตอน ๑  หน้าที่ 172

นายจุนทะเสวยผลกรรมทันตาเห็น

    เมื่อความเร่าร้อนนั้น  ปรากฏแก่นายจุนทสูกริกนั้นแล้ว,   อาการอันเหมาะสมด้วยกรรมก็เกิดขึ้น. เขาร้องเสียงเหมือนหมู  คลานไปในท่ามกลางเรือนนั่นเอง, ไปสู่ที่ในทิศตะวันออกบ้าง  สู่ที่ในทิศตะวันตกบ้าง.  ลำดับนั้น   พวกคนในเรือนของเขา  จับเขาไว้ให้มั่นแล้วปิดปาก.    
     ธรรมดาผลแห่งกรรม อันใคร  ๆ  ไม่สามารถจะห้ามได้.  เขาเที่ยวร้องไป ข้างโน้นบ้าง   ข้างนี้บ้าง. คนใน  ๗  หลังคาเรือนโดยรอบ  ย่อมไม่ได้หลับนอน.  อนึ่ง   คนในเรือนทั้งหมด  เมื่อไม่สามารถจะห้ามการออกไปภายนอกของเขาผู้ถูกมรณภัยคุกคามแล้วได้  จึงปิดประตูเรือนล้อมรักษาอยู่ภายนอกเรือน โดยประการที่เขาอยู่ภายใน  ไม่สามารถจะเที่ยวไปข้างนอกได้.

เสวยผลกรรมในสัมปรายภพ        

     แม้นายจุนทสูกริก เที่ยวร้องไปข้างโน้นบ้าง  ข้างนี้บ้าง  ภายในเรือนนั่นเอง  ด้วยความเร่าร้อนในนรก.  เขาเที่ยวไปอย่างนั้นตลอด ๗  วัน,  ในวันที่ ๘ ทำกาละแล้ว ไปเกิดในอเวจีมหานรก. 

 
  ความคิดเห็นที่ 4  
 
natre
วันที่ 6 เม.ย. 2556 08:48 น.

ขออนุโมทนาครับ

 
แสดงความคิดเห็น กรุณาล็อกอินเข้าสู่ระบบ