Print 
ความสิ้นไปแห่งพระปริยัติธรรม [จุลลวรรค]
 
chaiyut
วันที่  9 ก.ย. 2553
หมายเลข  17149
อ่าน  1,883

จตุตถสมันตปาสาทิกา อรรถกถาพระวินัย จุลลวรรค วรรณนา(ภิกขุนิกขันธก วรรณนา ว่าด้วยครุธรรม ๘)

             ก็แล   ด้วยคำว่า  "มหโต  ตฬากสฺส   ปฏิกจฺเจว  ปาลึ"  นี้

พระผู้มีพระภาคทรงแสดงเนื้อความนี้ว่า        "เมื่อขอบแห่งสระใหญ่

แม้ไม่ได้ก่อแล้ว   น้ำน้อยหนึ่งพึงขังอยู่ได้,   แต่เมื่อได้ก่อขอบไว้เสีย

ก่อนแล้ว   น้ำใดไม่พึงขังอยู่  เพราะเหตุที่มิได้ก่อขอบไว้,    น้ำแม้นั้น

พึงขังอยู่ได้   เมื่อได้ก่อขอบแล้ว  ข้อนี้ฉันใด;  ครุธรรมเหล่านี้ใด  อัน

พระผู้มีพระภาคทรงรีบบัญญัติเสียก่อน    เพื่อกันความละเมิด   ในเมื่อ

ยังไม่เกิดเรื่อง,   เมื่อครุธรรมเหล่านั้น   อันพระผู้มีพระภาคแม้มิได้ทรง

บัญญัติ     พระสัทธรรมจะพึงตั้งอยู่ได้ห้าร้อยปี    เพราะเหตุที่มาตุคาม

บวช, แต่เพราะเหตุที่ทรงบัญญัติครุธรรมเหล่านั้นไว้ก่อน  พระสัทธรรม

จักตั้งอยู่ได้อีกห้าร้อยปี   ข้อนี้  ก็ฉันนั้นแล จึงรวมความว่า พระสัทธรรมจักตั้งอยู่ตลอดพันปีที่ตรัสที่แรกนั่นเอง   ด้วยประการฉะนี้."

        แต่คำว่า  "พันปี"  นั้น       พระองค์ตรัสด้วยอำนาจพระขีณาสพผู้

ถึงความแตกฉานในปฏิสัมภิทาเท่านั้น.   แต่เมื่อจะตั้งอยู่ยิ่งกว่าพันปีนั้น

บ้าง   จักตั้งอยู่สิ้นพันปี   ด้วยอำนาจแห่งพระขีณาสพสุกขวิปัสสกะ.

         จักตั้งอยู่สิ้นพันปี      ด้วยอำนาจแห่งพระอนาคามี,        จักตั้งอยู่สิ้นพันปี     ด้วยอำนาจแห่งพระสกทาคามี,                จักตั้งอยู่สิ้นพันปี   ด้วยอำนาจพระโสดาบัน,    รวมความว่า   พระปฏิเวธสัทธรรม  จักตั้งอยู่ตลอดห้าพันปี  ด้วยประการฉะนี้.

        ฝ่ายพระปริยัติธรรม  จักตั้งอยู่เช่นนั้นเหมือนกัน.        เมื่อปริยัติไม่มีปฏิเวธจะมีไม่ได้เลย,  เมื่อปริยัติมี  ปฏิเวธจะไม่มี  ก็ไม่ได้.    แต่เมื่อปริยัติแม้เสื่อมสูญไปแล้ว  เพศจะเป็นไปตลอดกาลนานฉะนี้แล.      


  ความคิดเห็นที่ 1  
 
nopwong
nopwong
วันที่ 21 ต.ค. 2555 15:10 น.

ขออนุโมทนา

 
เขียนความคิดเห็น กรุณาล็อกอินเข้าสู่ระบบ