Print 
บาปไม่บาปอยู่ที่เจตนาเป็นสำคัญ [มหาวิภังค์]
 
ajarnkruo
วันที่  13 ส.ค. 2553
หมายเลข  16919
อ่าน  2,188

   เรื่อง บาปไม่บาปอยู่ที่เจตนาเป็นสำคัญ 

พระวินัยปิฎก มหาวิภังค์ เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 103
                
[พระโมคคลีบุตรติสสเถระอ้างพระพุทธพจน์เล่าอดีตนิทาน]

           ลำดับนั้น     พระเถระ    (ถวายวิสัชนา)       ให้พระราชาทรงเข้าพระทัย

เนื้อความนี้ด้วยพระสูตรนี้ว่า       ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย   ! เรากล่าวเจตนาว่าเป็น

กรรม  บุคคลคิดแล้ว     จึงกระทำกรรมด้วยกาย   วาจา   ใจ๑   ดังนี้. เพื่อแสดง

เนื้อความนั้นนั่นแล     พระเถระจึงนำติดติรชาดกมา   ( เป็นอุทาหรณ์)     ดังต่อ

ไปนี้.

            ขอถวายพระพร     มหาบพิตร   !   ในอดีตกาล   นกกระทาชื่อ    ทีปกะ

เรียนถามพระดาบสว่า
 
                             ข้าแต่ท่านผู้เจริญ  !        นกเป็นอันมาก  

                เข้าใจว่า        ญาติของพวกเราจับอยู่แล้ว   จึงพา

                กันมา นายพรานอาศัยข้าพเจ้า(นกต่อ)ย่อมถูกต้อง

                กรรม             เมื่อนายพรานอาศัยข้าพเจ้าทำบาป

                นั้น       ใจข้าพเจ้า      ย่อมสงสัย ว่า      (บาปนั้น

                จะมีแก่ข้าพเจ้า หรือหนอ ?).

                พระดาบส   ตอบว่า     ก็ท่านมีความคิด ( อย่างนี้ )     หรือว่า ขอนก

ทั้งหลายเหล่านี้มา   เพราะเสียง     และเพราะเห็นรูปของเราแล้วจงถูกแร้ว หรือ

จงถูกฆ่า

                  นกกระทา   เรียนว่า ไม่มี  ท่านผู้เจริญ

          ลำดับนั้น  ดาบสจึงให้นกกระทานั้นเข้าใจยินยอมว่า    ถ้าท่านไม่มีความ

คิดไซร้  บาปก็ไม่มี     แท้จริง กรรมย่อมถูกต้องบุคคลผู้คิดอยู่เท่านั้น หาถูกต้อง

บุคคลผู้ไม่คิดไม่

                         ถ้าใจของท่าน  ไม่ประทุษร้าย (ใน

              การทำความชั่ว)   ไซร้    กรรมที่นายพราน

              อาศัยท่านกระทำ  ก็ไม่ถูกต้องท่าน  บาปก็

              ไม่ติดเปื้อนท่าน    ผู้มีความขวนขวายน้อย

              ผู้เจริญ  (คือบริสุทธิ์).


เขียนความคิดเห็น กรุณาล็อกอินเข้าสู่ระบบ