loading...
 16097   พระจักขุบาล
Khaeota
วันที่ 8 พ.ค. 2553
อ่าน 732

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย คาถาธรรมบท เล่ม ๑ ภาค ๒ ตอน ๑ - หน้าที่ 31

ข้อความบางตอนจาก เรื่อง พระจักขุบาล

     ในขณะนั้น   มหาเมฆตั้งขึ้นแล้ว.    พวกเธอคิดว่า   "เดี๋ยวนี้เย็นแล้ว,   และเมฆก็ตั้งขึ้นแล้ว,   เราจักมาดูแต่เช้าเทียว"   ดังนี้แล้วกลับไป.  ฝนตกในปฐมยาม  หยุดในมัชฌิมยาม.  พระเถระ(พระจักขุบาล ตาบอด) เป็นผู้  (เคย) ปรารภความเพียร   เดินจงกรมเป็นอาจิณ;   เหตุฉะนั้น    จึงลงสู่ที่จงกรมแล้วในปัจฉิมยาม.   แลในกาลนั้น  ตัวแมลงค่อมทอง   (หรือแมลงเม่า)  เป็นอันมาก  ตั้งขึ้นแล้ว  บนพื้นที่ฝนตกใหม่.  ตัวเหล่านั้น  เมื่อพระเถระจงกรมอยู่   ได้วิบัติ (ตาย) โดยมาก.

     พวกอันเตวาสิก   ยังไม่ทันกวาดที่จงกรมของพระเถระแต่เช้า.  ฝ่ายพวกภิกษุนอกนี้   มาด้วยหวังว่า   " จักดูที่อยู่ของพระเถระ"   เห็นสัตว์ทั้งหลายในที่จงกรมแล้ว   ถามว่า "ใครจงกรมในที่นี้."  พวกอันเตวาสิกของพระเถระตอบว่า   " อุปัชฌาย์ของพวกกระผมขอรับ."    เธอทั้งหลายติเตียนว่า   "ท่านทั้งหลายดูกรรมของสมณะเถิด   ในกาลมีจักษุท่านนอนหลับเสีย  ไม่ทำอะไร,  ในกาลมีจักษุวิกลเดี๋ยวนี้ไว้ตัวว่า  'จงกรม'   ทำสัตว์มีประมาณถึงเท่านี้ให้ตายแล้ว   ท่านคิดว่า  ' จักทำประโยชน์'  กลับทำการหาประโยชน์มิได้."

     พวกเธอไปกราบทูลพระตถาคตแล้วในขณะนั้นว่า        "พระเจ้าข้า พระจักขุปาลเถระ  ไว้ตัวว่า  'จงกรม'  ทำสัตว์มีชีวิตเป็นอันมากให้ตายแล้ว."

     พระศาสดาตรัสถามว่า   "ท่านทั้งหลายเห็นเธอกำลังทำสัตว์มีชีวิตเป็นอันมากให้ตายแล้วหรือ ?"

     ภิกษุเหล่านั้น    กราบทูลว่า "ไม่ได้เห็น  พระเจ้าข้า."

     ศ.  ท่านทั้งหลายไม่เห็นเธอ  (ทำดังนั้น)  ฉันใดแล  ถึงเธอก็ไม่เห็นสัตว์มีชีวิตเหล่านั้น  ฉันนั้น.  ภิกษุทั้งหลาย     ขึ้นชื่อว่าเจตนาเป็นเหตุให้ตาย   ของพระขีณาสพทั้งหลาย  (คือบุคคลผู้มีอาสวะสิ้นแล้ว)  มิได้มี.        

 

  ความคิดเห็นที่ 1  
pamali
วันที่ 26 มิ.ย. 2557 15:40 น.

ขออนุโมทนาค่ะ

 

 
  

  ความคิดเห็นที่ 2  
pichet
pichet
วันที่ 7 ก.ย. 2558 14:43 น.

ขออนุโมทนาครับ

 
  

แสดงความคิดเห็น กรุณาล็อกอินเข้าสู่ระบบ
  
loading...