Loading...
  016097  พระจักขุบาล
Khaeota
วันที่ 8 พ.ค. 2553 01:26 น.
อ่าน 579
 
 


พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย คาถาธรรมบท เล่ม ๑ ภาค ๒ ตอน ๑ - หน้าที่ 31

                         ข้อความบางตอนจาก เรื่อง พระจักขุบาล

         ในขณะนั้น   มหาเมฆตั้งขึ้นแล้ว.    พวกเธอคิดว่า   "เดี๋ยวนี้เย็น

แล้ว,   และเมฆก็ตั้งขึ้นแล้ว,   เราจักมาดูแต่เช้าเทียว"   ดังนี้แล้วกลับไป.

ฝนตกในปฐมยาม  หยุดในมัชฌิมยาม.  พระเถระ(พระจักขุบาล ตาบอด)เป็นผู้  (เคย)

ปรารภความเพียร   เดินจงกรมเป็นอาจิณ;   เหตุฉะนั้น    จึงลงสู่ที่จงกรมแล้วใน

ปัจฉิมยาม.   แลในกาลนั้น  ตัวแมลงค่อมทอง   (หรือแมลงเม่า)    เป็นอันมาก  ตั้งขึ้น

แล้ว  บนพื้นที่ฝนตกใหม่.    ตัวเหล่านั้น    เมื่อพระเถระจงกรมอยู่   ได้วิบัติ    (ตาย) 

โดยมาก.

      พวกอันเตวาสิก   ยังไม่ทันกวาดที่จงกรมของพระเถระแต่เช้า.  ฝ่าย

พวกภิกษุนอกนี้   มาด้วยหวังว่า      " จักดูที่อยู่ของพระเถระ"   เห็นสัตว์

ทั้งหลายในที่จงกรมแล้ว   ถามว่า "ใครจงกรมในที่นี้."  พวกอันเตวาสิก

ของพระเถระตอบว่า   " อุปัชฌาย์ของพวกกระผมขอรับ."    เธอทั้งหลาย

ติเตียนว่า   "ท่านทั้งหลายดูกรรมของสมณะเถิด   ในกาลมีจักษุท่านนอน

หลับเสีย  ไม่ทำอะไร,  ในกาลมีจักษุวิกลเดี๋ยวนี้ไว้ตัวว่า  'จงกรม'   ทำ

สัตว์มีประมาณถึงเท่านี้ให้ตายแล้ว   ท่านคิดว่า    ' จักทำประโยชน์'  กลับ

ทำการหาประโยชน์มิได้."

     พวกเธอไปกราบทูลพระตถาคตแล้วในขณะนั้นว่า        "พระเจ้าข้า

พระจักขุปาลเถระ  ไว้ตัวว่า  'จงกรม'  ทำสัตว์มีชีวิตเป็นอันมากให้ตาย

แล้ว."

          พระศาสดาตรัสถามว่า   "ท่านทั้งหลายเห็นเธอกำลังทำสัตว์มีชีวิต

เป็นอันมากให้ตายแล้วหรือ ?"

          ภิกษุเหล่านั้น    กราบทูลว่า "ไม่ได้เห็น  พระเจ้าข้า."

          ศ.  ท่านทั้งหลายไม่เห็นเธอ  (ทำดังนั้น)  ฉันใดแล  ถึงเธอก็ไม่

เห็นสัตว์มีชีวิตเหล่านั้น  ฉันนั้น.  ภิกษุทั้งหลาย     ขึ้นชื่อว่าเจตนาเป็นเหตุ

ให้ตาย   ของพระขีณาสพทั้งหลาย  (คือบุคคลผู้มีอาสวะสิ้นแล้ว)  มิได้มี.        

 



  ความคิดเห็นที่ 1  
pamali
วันที่ 26 มิ.ย. 2557 15:40 น.
 

ขออนุโมทนาค่ะ

 

 
  

แสดงความคิดเห็น
กรุณาล็อกอินเข้าสู่ระบบ ... คลิกที่นี่

Back to Top