วิตกเจตสิก เป็นได้ทั้งสัมมาสังกัปปะ หรือ มิจฉาสังกัปปะ

     วิตกเจตสิกเป็นได้ทั้งสัมมาสังกัปปะหรือมิจฉาสังกัปปะ   เพราะเหตุว่าเป็นสภาพที่จรดในอารมณ์   หรือเป็นสภาพที่ตรึก   หรือคิดอารมณ์ต่าง ๆ    จะสังเกตได้ว่าถ้ากุศลจิตเกิด    การดำริ    การตรึก   การคิดเป็นไปทางฝ่ายกุศล   แต่ขณะใดที่อกุศลจิตเกิดขึ้น    การตรึก   การคิดนั้นตรงกันข้าม   เช่นคิดเรื่องโกรธนี้ที่จะต้องโกรธ    ขณะนั้นไม่ใช่ตัวตน   ไม่ใช่สัตว์   ไม่ใช่บุคคล   แต่มีฉันทะที่จะโกรธ    เพราะฉะนั้นในขณะนั้นก็ต้องเป็นมิจฉาสังกัปปะ    แต่บางเวลาอาจจะเห็นโทษของความโกรธ   และเห็นว่าความโกรธไม่มีประโยชน์เลย    ในวันหนึ่ง ๆ  เคยเป็นอย่างนี้บ้างไหม    ที่จะเห็นโทษของความโกรธ   เห็นโทษของอกุศล    ในขณะนั้นก็ไม่ใช่สัตว์   ไม่ใช่บุคคล   ไม่ใช่ตัวตน   แต่เป็นสัมมาสังกัปปะ    คือ  วิตกเจตสิกซึ่งเป็นกุศลเกิดขึ้นในขณะนั้น  

     เพราะฉะนั้นการคิดหรือว่าสภาพของวิตกเจตสิกนี้ก็เป็นทางของกรรม   คือถ้าเป็นสัมมาสังกัปปะก็เป็นทางของกุศลกรรม   ถ้าเป็นมิจฉาสังกัปปะก็เป็นทางของอกุศลกรรม


หัวข้อหมายเลข  6039
ปรับปรุง  26 ส.ค. 2558