Loading...
 Print
 4732   ขณะที่เป็นภวังคจิตไม่มีกิเลสเกิดร่วมด้วย

ขณะที่เป็นภวังคจิตไม่มีกิเลสเกิดร่วมด้วย 

             ขณะที่  เป็นภวังคจิต  ไม่มีกิเลสใดๆ เกิดร่วมกับจิตที่กำลังทำภวังคกิจนั้นเลย

เพราะไม่เห็น      ก็ไม่มีความยินดีพอใจในสิ่งที่ปรากฏทางตา     ไม่ได้ยินก็ไม่มีการยินดี

ยินร้ายในเสียง ไม่ได้กลิ่น ไม่ลิ้มรส ไม่รู้สิ่งที่กระทบสัมผัส ไม่คิดนึก

            เพราะฉะนั้นถ้าจะหลับอยู่ จะดีไหม เพราะเหตุว่าขณะนั้นไม่เกิดกิเลส คือ ความ

ยินดียินร้าย  ท่านที่ตื่นขึ้น  และมีการระลึกได้ว่า   ขณะใดมีความโลภ  ความพอใจในสิ่ง

หนึ่งสิ่งใดเกิดขึ้น  ก็อาจจะคิดว่า  ถ้าหลับเสียก็ดี  คือ ไม่ต้องมีโลภะเกิดขึ้น หรือเมื่อตื่น

แล้วได้ยินเสียงที่ไม่น่าพอใจ เกิดความขุ่นเคือง      ในขณะนั้นก็อาจจะเป็นผู้ระลึกได้ว่า

หากหลับเสียก็ดี คือ ไม่ต้องได้ยินเสียงที่ไม่น่าพอใจ แต่ว่าการจะหลับหรือการจะตื่น ไม่

อยู่ในอำนาจบังคับบัญชาของใครเลย จิตที่หลับ  คือ ภวังคจิต ก็เป็นวิบากจิต เป็นจิตที่

เกิดขึ้นเพราะกรรมเป็นปัจจัย เวลาที่ตื่น  ถ้ามีการเห็น ก็เป็นวิบากจิตที่จะต้องตื่นขึ้นเห็น

และสำหรับผู้ที่หลับอยู่  ก็จะยังเป็นผู้มีผลของกรรมหนึ่งกรรมใดเกิดเมื่อตื่นขึ้น  เห็นบ้าง

ได้ยินบ้าง ซึ่งจะหลีกเลี่ยงการได้รับผลของกรรมไม่ได้เลย ตราบใดที่ยังไม่ปรินิพพาน

            เพราะฉะนั้นทุกคนหลับจริง  แต่ก็ต้องตื่นขึ้น แล้วมีวิบากจิตที่เกิดขึ้นรับผลของ

กรรม

ปรับปรุงข้อมูล 11 ก.ค. 2554
keyword keyword : -

Back to Top